ΥΠ ΟΨΙΝ 2
σκιτσάκια μου όταν
ήμουν πέντάχρονος
---------------------------
Απίστευτο, βρήκα τα πρώτα σκαριφήματα που είχα κάνει σε ηλικία πέντε χρονών ! Δεν είχα παιδιά να παίξω στο αγρόκτημά μας και όταν δεν τρεχαλούσα με το σκυλί μας, μουτζούρωνα χαρτιά... Και εκτός τα ιχνογραφήματά μου σκάρωνα και ιστορίες στο μυαλουδάκι μου, όπως αυτή του αξιωματούχου στρατιωτικού... Επηρεασμένος από τον θείο μου που από υπαξιωματικός έγινε ανθυπολοχαγός... και ένα φίλο του πατέρα μου αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού με πλάκα τα γαλόνια και τα παράσημα... Μάλιστα, σκάρωσα έναν αξιωματικό με αστέρια στις επωμίδες, παράσημα στο στήθος, γαλόνια στα μπράτσα και πλάκα τον βαθμό του στο κάτω μέρος του ναυτικού του αμπέχονόυ !
Και μια μέρα ακούω τη μητέρα μου να εξηγεί σε γειτόνισσα περί τριών παίδων εν Καμίνω που τους ρίξανε σε καζάνι με βραστό νερό, αλλά άγγελος Κυρίου το μετέτρεψε σε δροσερό ! Βάζω κι΄ ένα λύκο και εξηγώ με έμφαση : Σωθήκανε κι΄ από τον λύκο τα τρία παιδιά από τα Καμίνια !
Ε ρε μπάρμπα Μήτσο το ξέχασες που αργότερα ο Μιμάκος στο σχολείο σκάρωνε ιστορίες για τον Αυτούλη και την Αυτούλα - ήρωες της φαντασίας του... Ναι, που μόνταρες μετά χρόνια τα κεφαλάκια τους πάνω από το επίσης δικό του σκιτσάκι, τον Λυκάκη...
Σε κάποια άλλη ανάρτηση θα σας διηγηθώ για τους ήρωες του Μίμη, τον Βουνίσιο, τον Καμπίσιο, τον Θαλασσίνό, ιχνογραφημένους, ξεχασμένους....
Είπαμε τον επικήδειό μου θα τον κάνω εγώ... να τον φχαριστηθώ ο ίδιος...
Οι άνθρωποι ξεκίνησαν ( λέμε ) από τον Αδάμ και την Εύα, οπότε οι πάντες στο πλανήτη μας είμαστε αδέρφια... Και εξαπλωθήκαμε σε ανατολή και δύση, βοριά και νότο, σε εύκρατη, θερμή, και κρύα ζώνη, σε εύφορη γη, σε ζούγκλες και σε στέπες... Και ανάλογα με το κλίμα πήραμε διαφορετικά χρώματα, άσπροι, μαύροι, κίτρινωπόί... Και από τους γρυλισμούς, τις άναρθρες κραυγές, τις γκριμάτσες και τις ζωώδεις χειρονομίες, αποχτήσαμε ομιλία και γραφή... Ήταν η πύλη εισόδου του πρωτόγονου ανθρώπου στον πολιτισμένο, ο οποίος ξεχώριζε σε φυλή, γλώσσα, έθιμα... Μη ξεχάσουμε και θρησκείες και εθνότητες.
Πάλι κήρυγμα κάνεις, θα πουν κάποιοι, ναι γιατί όσο ζω θα σκέφτομαι ότι οι θρησκείες και οι εθνότητες - κράτη προκάλεσαν τους πιο αιματηρούς πολέμους. Ξανά ΝΑΙ, όσο μας έχει προκύψει το όνομα του κρατιδίου, που πίσω του βρίσκονται οι πολεμικές βιομηχανίες, που έχουν κεσάτια στη Βαλκανική εδώ και χρόνια... Όπλα, σφαίρες, οβίδες, πύραυλοι, τανκς, σκουριάζουν στις αποθήκες....
Δηλαδή υπάρχει κίνδυνος σύρραξης για ένα όνομα ? Δεν νομίζω, αλλά σιγά σιγά γίνεται η αγουρίδα μέλι...
οι ιεράρχες με τα χρυσοποίκιλτα άμφια, τα Κύριε ελέησον και τα μπιρ Αλάχ... Και οι στρατιωτικοί με τα αστέρια στις επωμίδες και τα παραγγέλματα, δεν είναι ειρηνοποιοί αλλά πολεμοχαρείς... Για τους πρώτους θα τα πούμε άλλη φορά, τώρα μας απασχολούν οι ανώτατοι δεύτεροι
Και να σου κάποιοι σοφότεροι και εξυπνότεροι από τους άλλους,
Και τι δεν βρίσκω
στο αρχείο μου
...από δημοσιεύσεις και αναδημοσιεύσεις μου εκείνων των καιρών... Τότε που έγραφα με κέφι και έμπνευση κι΄ όχι με σκουντούφλα σαν σήμερα... Εποχή που υπήρχαν αναγνώστες που διάβαζαν κι΄ όχι βιαστικοί περαστικοί του φατσομπουκιού με καλημερίσματα και καληνυχτίσματα... Και αχ καλέ σας θαυμάζουμε, διότι σας είδαμε φωτογραφία εκ του πλησίον με την Βουγιουκλάκη...
Γιάννης Πίκουλας ο δημιουργός
προσωπείων φρίκης του σινεμά
--------------------------------------------
Στην κατάστροφή οικονομικά μιάς χώρας - όπως της δικής μας - προηγείται η τμηματικά
αποσυγκόλληση και διάλυση της σιδεριάς της... όπως σε μιά γέφυρα που καταρρέει. Και καθώς έβλεπα στη nova τους πανηγυρισμούς και τα βεγγαλικά δύο χιλιάδων οπαδών στην υποδοχή ενός ποδοσφαιριστή στο αεροδρόμιο, συνειδητοποιούσα ότι η σιδεριά της γέφυρας Ελλάς συνεχίζεται να διαλύεται.
Με ρωτάνε, γιατί καταναλώνεις την φαιά ουσία σου στο φατσομπούκι και δεν βγάζεις ένα βιβλίο... Και ποιος σας είπε ότι οι αναρτήσεις μου δεν είναι βιβλίο και μάλιστα δωρεάν σε όσους αγαπάνε την ανάγνωση. Γιατί οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να καταλάβουν απλά πράματα, εθισμένοι στη τηλεόραση και στο διαδίκτυο όπου πολλά μαθαίνουν βιαστικά αλλά καταλήγουν ημιμαθείς. Και μη το ξαναλέμε, άλλο να γνωρίζεις γραφή και άλλο να γνωρίζεις και α-να-γνω-ση - δηλαδή μελέτη που οδηγεί σε σκέψη...
Πως περάσανε λοιπόν τα χρόνια
που τα απολαύσαμε καταβροχθίζοντας ζώα της γης, πετούμενα του ουρανού και πλεούμενα της θάλασσας... και προς απόλαυση του στομαχιού μας αφήσαμε ορφανά και απροστάτευτα - που βρήκαν και φριχτό θάνατο - νεογέννητα της θαυμαστής δημιουργίας που όντα της με νοημοσύνη ξεχωριστή είμαστε και εμείς οι άνθρωποι - απάνθρωποι να λέμε.. Και εξολοθρευτές πάσης πανίδας και χλωρίδας... Και όπως πάμε θα αυτοεξοντωθούμε πριν ακόμη καυαστραφεί ο πλανήτης που κατοικούμε...
Ναι φιλενάδες και φιλαράκια μου, που μου ζητάτε να ξανασυναντηθούμε να φάμε και να πιούμε... και τι να πούμε, μόνο να φωτογραφηθούμε... Και να με δείτε ξεμωραμένο να χορεύω τανγκό... Πριτς, ζειμπεκιές θα ρίξω και προς τούτο κάνω καθημερινή εξάσκηση...
Ο ελληνικός λαός είναι μαριονέτα των των ΘΕΣΜΩΝ. Τα ΠΑΝΤΑ αποφασίζονται από τους δανειστές μας που καθορίζουν ακόμη και την ποσότητα του οξυγόνου που αναπνέουμε.
Οι φίλοι-ες ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ - ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ζητούν από γνωστά καλλιτεχνικά ονόματα να ρθουν στο τσιμπούσι μας και να σμίξουμε το προχθές, το χθές με το σήμερα. ------------------------------------------
όλοι είμαστε δημιουργικοί αλλά
σε διαφορετικές ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ
-------------------------------------------
Ο άνθρωπος γεννιέται από την δημιουργική συνένωση ενός αρσενικού και ενός θηλυκού σπέρματος και το κάθε νεογνό διαθέτει αυτό το προσόν ώστε να ανανεώνεται αιωνίως το είδος μας. Όλοι-ες λοιπόν έχουμε μέσα μας την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ που κατά την διάρκεια της ζωής μας εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως. Δημιουργία είναι η κατασκευή ενός υφαντού, ενδύματος, υποδήματος, κεντήματος, εργαλείου, σκεύους, εξαρτήματος, μηχανήματος... μιάς ζωγραφιάς, ενός γλυπτού, ενός κειμένου, ενός παραμυθιού, ενός τραγουδιού... Πόσο δε ενός έργου τέχνης που προυποθέτει εξαιρετικό ταλέντο του δημιουργού του.
Άλλο όμως είναι μια χάρτινη σαίτα μέσα στη σχολική αίθουσα... κι΄ άλλο η απογείωση ενός αεροπλάνου... Και άλλο μια παρλάτα μπούρδα του Πανούση κι΄ άλλο ένα τραγούδι του Θεοδωράκη σε στίχο του Ελύτη.
Με δεδομένο το κοινό προσόν της δημιουργίας όλοι οι άνθρωποι προσπαθούν ανάλογα όμως με την ανατροφή, την παιδεία, την μόρφωση, τις γνώσεις και το κοινωνικό τους περιβάλλον... την ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα τους, τις συνθήκες - εύκολες ή δύσκολες - που συναντούν...
Πολλοί σαν σπουργιτάκια τσιμπολογούν σποράκια και ψίχουλα για το καθημερινό τους... λιγότεροι κατορθώνουν και πετούν μακρύτερα και αποθηκεύουν αγαθά... και ελάχιστοι με τεράστιες φτερούγες και νύχια γαμψά, χρυσαετοί των βουνοκορυφών...
Και μη ξεχνάμε κάποια με τσόκαρα στη σκάφη που βλέπει μια με γόβες στιλέτο και αναστενάζει : αχ πόσο άτυχη υπήρξα στη ζωή μου... Ή κάποιον να μπεγλεράει το κομπολόι του αραχτός στον καφενέ και να βλαστημάει για το πατήρημά του... Υπάρχουν όμως και οι ξύπνιοι που με Κύριε ελέησον, με θα και θα, με παρλατοσυνθήματα, εκπροσωπούν και εμπορεύονται την θρησκεία, την πολιτική, την μουσική - τέτοιοι παγαπόντηδες γητεύουν το πόπολο...
---------------------------
Οι ηλικιωμένοι τα μάλα, ζούν σε ένα κόσμο παντελώς αλλαγμένο από τον παλιό. Ακόμη και εκ πρώτης όψεως, σκυφτοί κι΄ αδύναμοι εν μέσω μουσκουλάτων με τατουάζ και ξέκωλων με στρινγκ... Και όμως κάποιοι καλλιτέχνες στην όγδοη δεκαετία ζωής τους σπέρνουν παιδιά και δείχνουν γάμπες... Αυτό βέβαια συνέβαινε ανέκαθεν όπως με τον Τσάρλιν Τσάπλιν και την Μάρλεντ Ντίτριχ και γιατί όχι να μη γίνεται σήμερα με τον Κώστα και την Ζωζώ...
Αλλά και εγώ στην έννατη δεκαετία μου εξακολουθώ να κάνω ακούραστος νυχθημερόν αναρτήσεις... Και μοστράρω φωτογραφίες μου από τότε που ήμουνα τζόβενο αποδεικνύοντας ότι ακόμη δεν έχει πήξει το μυαλό μου...
εις την ΑΚΜΗ της
η ΠΑΡΑΚΜΗ μας !
---------------------------
Νομίζω ήγγικεν η ώρα να συγγράψω πραγματεία περί της ΑΚΜΗΣ της ΠΑΡΑΚΜΗΣ που μας περιζώνει. Και αναλογίζομαι ότι συγμβαίνει εις την χώρα που ήκμασε το νοήμον είδος μας όταν οι υπόλοιποι άνθρωποι απανταχού του πλανήτη Γη ζούσαν εις τα σπήλαια. Τουτέστιν, να κατονομάσω και να περιγράψω διακεκριμένες περιπτώσεις που μας οδήδησαν εις την εξαθλίωση και εις την ζητιανιά. Θα μου πείτε ποιος είσαι εσύ που τολμάς να κατακεραυνώσεις πολιτικούς, ιερωμένους, εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, επιστήμονες και λοιπούς κορυφαίους που τους θεωρείς υπαίτιους της κατάντιας μας...
Ελπίζω να αποκτήσει το αδύναμο σώμα μου δύναμη να θέσει το μυαλό του σε λειτουργία και με περίσκεψη να λοιδορήσει και να καυτηριάσει τα όσα απαράδεκτα συμβαίνουν...
Και παρόλο που η μήτηρ μου με είχε διδάξει να μη νογώ όπου δεν με νογούν... θα προσπαθήσω να περιγράψω τον σκοτεινό ΜΕΣΑΙΩΝΑ εις τον οποίον έχουμε εισέλθει και ουδεμία χαραμάδα φωτός ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ διακρίνω...
Και για να γίνω κατανοητός, επιχειρώ να αποκτήσω θάρρος... πως λένε παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και όποιον πάρει ο Χάρος... Να φοβηθώ ? Μα τι λέτε, έχω φτάσει τόσο κοντά εις το δρέπανό του που έχω αποκτήσει οικειότητα μαζί του... Ουάουουου !
===============================
ΠΡΟΣΟΧΗ
άλλο δημοσιογραφία
και άλλο λογοτεχνία
---------------------------
Η δημοσιογραφία του ρεπορτάζ με την πεζογραφία - λογοτεχνία είναι σαν αδέρφια που το καθένα έχει τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά του.
Ο δημοσιογράφος σπεύδει επί τόπου σε γεγονότα, κάνει ρεπορτάζ, γνωρίζει πρόσωπα, παίρνει συνεντεύξεις, όλα βιαστικά για το κείμενο που θα έχει τίτλο, ίσως και φωτογραφία. Τίποτα το φανταστικό, όλα υπαρκτά μέσω χειρογράφου τα παλιά χρόνια, τώρα και μέσω μικροφώνου ή κάμερας.
Ο λογοτέχνης μπορεί να χρησιμοποιεί υπαρκτά γεγονότα και πρόσωπα, αλλά και την φαντασία του για να γράψει ένα διήγημα ή μυθιστόρημα, όχι βιαστικά αλλά με περίσκεψη.
Αδέρφια λοιπόν - ίσως πρωτοξάδερφα - ο δημοσιογράφος και ο λογοτέχνης, με τον πρώτο να μην έχει πιθανόν το χάρισμα σωστής γραφής και ορθογραφίας - γι΄ αυτό υπάρχει σε κάθε εφημερίδα και περιοδικό διορθωτής λαθών.
Το κείμενο του συγγραφέα καμία σχέση με αυτό του ρεπόρτερ που βιάζεται να προλάβει την έκδοση της εφημερίδας. Στη λογοτεχνία χρειάζεται χρόνος περίσκεψης και γλαφυρό κείμενο. Αλλά άντε να συγκρατήσεις ένα λαγωνικό ότι δεν πρέπει να γραπώσει τον λαγό και να τον κομματιάσει με τα δόντια του... Πρέπει να τον καλοπιάσει και να τον οδηγήσει στον κυνηγό ( αναγνώστη ) ακόμη και με μια πολύχρωμη κορδέλα στον λαιμό...
Να όμως που ο μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Μάικλ Φρεν λέει : Νομίζω ότι θα ήταν καλό, όσοι γράφουν πεζογραφία να κάνουν και λίγο ρεπορτάζ, μόνο και μόνο για να θυμούνται ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο παράξενος και πολύπλοκος απ’ όσο φαντάζονται.
Ρεπόρτερ - συγγραφείς - καθένας στο στιλ του - ήταν και οι Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τρούμαν Καπότε και Νόρμαν Μέιλερ, που ξεκίνησε από αθλητικός συντάκτης.
Πάει, θα πάρω κάποιους στο λαιμό μου - θα σπεύσουν να βγάλουν βιβλίο... Ευτυχώς και οι εκδότες διαθέτουν διορθωτές - επιμελητές.
πετρέλαια και αναψυκτικά
------------------------------------
Θα αναφερθώ και για την γνωριμία μου με τον Τομ Πάππας, συνεργάτη του πετρελαικού κολοσσού Exon, ιδιοκτήτη των διυλιστηρίων πετρελαίου στην Βόρειο Ελλάδα Esso Pappas και αντιπροσώπου στη χώρα μας της Coca Cola. Του είχε πει ο Ωνάσης ότι κατεβάζω ιδέες, με φώναξει και ζητάει να του κάνω μια διαφήμιση για την κόκα κόλα. Σκαρώνω μιά φωτογραφία με πίθηκο να πίνει από μπουκάλι το αναψυκτικό, την βλέπει, ενθουσιάζεται : Μπράβο, ακόμα και οι μαιμούδες απολαμβάνουν την κόκα κόλα !
Μαιμούδες, μαιμούδες... δεν μου πήγαινε η λέξη καλά, αρπάζω την φωτογραφία και την σκίζω ! Τρελάθηκες, μου λέει... Όχι, αλλά το να μαιμουδίζουν οι Έλληνες δεν μου αρέσει.
Έτσι ξεκίνησε η πρώτη συνεργασία μου με τον μίστερ Τομ, που με συμπάθησε και με πήρε με την γερόντισσα μητέρα του και πήγαμε στους Γαργαλιάνους να προσκυνήσουμε στην εκκλησία τον Άγιο Χαράλαμπο που του είχε φτιάξει το εοκονοστάσι επίχρυσο...
Όταν ζούσα στην Αμερική η ανηψιά του, κόρη του αδελφού του Τζον - αρχιδικαστή στη Βοστώνη - με πήγε στην Αγία Τριάδα της Νέας Υόρκης και με κοινώνησε ο νουνός της αδελφής της αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος.
Καμιά σχέση η ανιψιά με τον θείο που υπήρξε χρηματοδότης του προέδρου Νίξον και ανακατεμένος στο σκάνδαλο Γουότεργκέιτ, υποστηρικτής του Άγκνιου, του Ιακώβου και της χούντας. Ζούσε μόνη της, εργαζόταν σε τράπεζα και ήταν εθελόντρια στις ανάγκες παιδιών με καθυστερημένη πνευματική ανάπτυξη.
Απόψε έχει νούμερο Γιώργου Οικονομίδη. Είχαμε γυρίσει χαμένοι από τα τετράποδα και μαζί με τον Βασίλη Αυλωνίτη μασουλούσαμε σε κάποιο πίσω τραπέζι του Άλσους... Και ξαφνικά μας έρχονται μεζέδες και μπύρες από τον κομφερασιέ με ένα σημείωμα << από σήμερα κόβω τον ιππόδρομο - τα κέρδη τα αφήνω σε σας - σας αφιερώνω και το στιχάκι >>.
Αφιέρωμα απόψε στου τζόγου πλοηγούς
ο ένας βγαίνει αγέρωχος από θαλαμηγούς
κι΄ ο άλλος γελοτοποιός στους πολλούς
μα τους τα τρώνε εκ του σύνεγγυς
τα ζώα που έχουνε τέσσερα πους.
κατά πως φαίνεται χρωστάνε της Μιχαλούς
θα ξέρετε το παιγνίδι τρις πους και λακκούς
με τα τέσσερα πους
Παραμύθι της Χαλιμάς θυμίζει η καθημερινή αναφορά στο νεαρό Σαουδάραβα πρίγκιπα με τα πολλά ονόματα, τυλιγμένου στο θάμπος της αχλής του μύθου, που όλο έρχεται και όλο δεν φτάνει για να σώσει τον Παναθηναικό... Αλλά και άλλων "σωτήρων" τόσο των ΠΑΕ όσο και της χώρας, που περιλαμβάνει όλο το φάσμα μεγαλομετόχων και πολιτικών... Ο μεσολαβητής που διαλαλεί στα μικρόφωνα και στα κινητά ως τσαμπάσης της λαχαναγοράς και αναγγέλλει συνεχώς την άφιξή του Εμίρη με τα πετροδόλαρά για να σώσει τους κακομοίρηδες, έχει γίνει πρωτοσέλιδος ως παραθύρι του Αυτιά... Τα διαδραματιζόμενα μας γυρίζουν χρόνια πίσω στο νερό του Καματερού που θεράπευε πάσα νόσο και πάσα μαλακία... Όσο για τους ρεπόρτερς αντί να χτυπήσουν τη πόρτα της πρεσβείας της Σαουδικής Αραβίας για να ζητήσουν σχετικές διευκρινίσεις και να βρουν στο λίμπρο ντόρο της βασιλικής οικογένειας τον Μοχάμετ Αμπνούλ Ραχμάν Αμάν, πελαγοδρομούν στο ίντερνετ και τροφοδοτούν καθημερινά το κοινό με το θέμα του Τσάκα τσούκα που λες και μασουλάει πασατέμπο και φτύνει τα τσόφλια... Αλλά ακόμα και οι μεγαλομέτοχοι της ποδοσφαιρικής εταιρίας (που νταραβερίζονται με τις Αραβικές χώρες) δεν αντιδρούν ανάλογα με το κύρος τους, με πρώτό τον Τζίγκερ να δηλώνει "αν υπάρχει πρόταση, εδώ είμαστε και το συζητάμε...". Σημεία των καιρών για την Ελλάδα, όπου βροχοποιοί υπόσχονται βροχή στη ξηρασία και τσαρλατάνοι σωτηρία από τη χρεοκοπία...
προστέθηκε στις: Παρασκευή 29.12.2017
