το ιερό μου κειμήλιο
Έφυγε λοιπόν ένας φίλος - συνάδελφος που με αντιμετώπιζε με σεβασμό, ευγένεια και αγάπη, ο Μάνος Αντώναρος - συνδετικός κρίκος της παλιάς δημοσιογραφίας που την είχε ζήσει κοντά στον πατέρα του Αρχέλαο, τον κυρ Αλέκο Σακελλάριο και στή μυρωδιά του αντιμόνιου του τυπογραφείου. Ζούσες με το ένα πόδι εκεί, με το άλλο στην σύγχρονή εποχή του διαδικτύου όπου όλοι είναι παραδημοσιογράφοι, παρασυγγραφείς και ξερόλες... Και μπορεί να έχουν και κάποιο ανώτερο δίπλωμα και να ξέρουν και μιά δυό ξένες γλώσσες, αλλά ούτε σωστό ρεπορτάζ μπορούν να κάνουν, ούτε γλαφυρό γράψιμο έχουν... και μέσω προχειρότητας και ερασιτεχνισμού μοιάζουν με πολιτικάντηδες που παριστάνουν τους πολιτικούς... και ξέκωλες που τραγουδούν χωρίς φωνή με τα βυζιά τους και τα μπούτια...
Και τον ρωτούσα στο τηλέφωνο, γιατί ρε Μάνο χρησιμοποιείς στα γραφτά σου μιά άναρχη γλώσσα και κάνεις στη τηλεόραση περίεργες γκριμάτσες ? Και μου απαντούσε, για να μη ξεχωρίζω από το σημερινό κοπάδι των ανθρώπων το αλαφιασμένο που σκούζει μπέεε μπεεεε...
Και ήθελε να μου κάνει μιά συνέντευξη, στην οποία θα του έλεγα πράγματα που είχα κρύψει στα γραφτά μου...
- Δηλαδή ?
- Να, όπως αυτό το μοναδικό και ανεπανάληπτο που είχατε τολμήσει να αποκαλύψετε... Ότι ο Ωνάσης είχε πει στον Γράτσο και σε εσάς << θα κατεβάσω στο κρεβάτι μου από το εικονοστάσι της την << αγία >> Τζάκι για να πηδήσω ( - - μήσω ) την Αμερική >> !
Αχ ρε Μάνο, βλέπω τις εξωφρενικές ερωτήσεις σου και μετανοιώνω που ένας τρελός δεν είχε δώσει συνέντευξη σε έναν παλαβό... Ή μήπως το ψέμα είναι η αλήθεια των λογικών - όπως μας έλεγε μιά φορά ο κυρ Αλέκος Σακελλάριος...
-------------------------------
Μου λένε να γράψω τι θυμάμαι από την Αμφιθέα - Βουρλοπόταμο, την περιοχή που έπιανε από την εκκλησούλα της Άγιας Κυριακής ( επί της λεωφόρου Αμφιθέας - κοντά στην ταβέρνα του Μπάμπη ) περνούσε την Ζησιμοπούλου κι΄ έφτανε ως τους μπαξέδες του Παντελιά και τα βούρλα απέναντι από τον Ιππόδρομο... Εκεί βρισκόταν το ξέφραγο γήπεδο της ομαδούλας << Θύελλα >> που την είχε ιδρύσει ο Νίκος Μπουλιέρης. Φυτρωμένη πρασινάδα σαν γκαζόν, βόλευε τον ιδρυτή της που ήταν τερματοφύλακάς της, με ένα πόδι κουτσό κι΄ αλύγιστο που πλόνζαρε στα μαλακά...
Εκεί σύχναζε κι΄ ο Κούλης, ένας κοντούλης που του πετούσαν τη μπάλα και της έκανε ρεβεράτζες και επιτόπιες ντρίπλες στους γύρω που τον χάζευαν. Δεξιοτέχνης και βιρτουόζος, αλλά μόνο για επίδειξη γιατί δεν είχε αντοχή για παιγνίδι και λαχάνιαζε... Εκεί κλωτσούσαν το τόπι - όπως το λεγαν οι μανάδες μας - και ο Νίκος Πεντζαρόπουλος ( Ήρωας του Τάμπερε, αργότερα ) μικρότερός μου δυό χρόνια κι΄ ο Θανάσης Σαραβάκος, ακόμα πιό πιτσιρικάς... Μιά στάλα άνθρωπος αλλά μέγας μπαλαδόρος και πατέρας του Δημήτρη Σαραβάκου.
Αυτοί - μικρότεροί μου - έχουν φύγει και μένω εγώ να θυμάμαι που παίζαμε ξυλίκι με ξυπόλητα προσφυγάκια που και στο σχολείο δεν φορούσαν παπούτσια...
Κι΄ αν με ρωτάτε πως με τέτοιο περίγυρο προχώρησα τόσο μακριά και γνώρισα ανθρώπους με λουστρίνια παπούτσια, βίλες και θαλαμηγούς... Σας λέω, το οφείλω στα βιβλία που διάβαζα μετά μανίας από μικρός στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου... Κι΄ όσο τα διάβαζα άνοιγε το μυαλό μου και η φιλοδοξία μου βοηθήθηκε κι΄ από τη δημοσιογραφία - το επάγγελμα που λάτρεψα και μ΄ αγάπησε κι΄ αυτό...
-----------------------
Ακούγοντας πριν μισό αιώνα στη Νέα Υόρκη σπουδαίους να συζητάνε απαισιόδοξα για το μέλλον της ανθρωπότητας, έπεφτα σε περισυλλογή... Έβλεπα και ηλικιωμένους ανθρώπους με δύναμη και πλούτη να καταρρέουν σωματικά και πνευματικά και σκεφτόμουνα τη μάνα μου να λέει << τυχερός όποιος δεν γεννιέται >>...
Αλλά το έχω ξαναγράψει, κάνοντας παρέα με σοφούς ανθρώπους ( Χαζτζιδάκις, Ωνάσης, Καζάν, Γράτσος, Σκούρας ) άκουγα την απαισιοδοξία τους για το μέλλον της κοινωνίας και μπολιαζόμουνα κι΄ εγώ με σκέψεις άγχους...
ΦΩΤΟ 1. Μάνος Χατζιδάκις, Νίκος Κούρκουλος, Αμερικανός κοινωνιολόγος - δεν θυμάμαι το όνομά του - Πολ Σαπουνάκης, Κώστας Γράτσος, εγώ. ΦΩΤΟ 2. Η κυρία αναρωτιέται γιατί ακόμη και στη πιό χαρούμενη ατμόσφαιρα ξαφνικά συννέφιαζα και μελαγχολούσα...
Φύρδην μίγδην 16 διάσημες γυναίκες που τις πλησίασα σε απόσταση αναπνοής ως δημοσιογράφος. Δίνω σε κάθε μία ένα χαρακτηρισμό ή αναφέρω κάτι το ιδιαίτερο. Από άνω αριστερά :
Πριγκίπισσα Γκρέης Κέλι, ποζάτη αλλά και καλωσυνάτη.
Γεωργία Βασολειάδου, της διπλανής μας πόρτας.
Αυτοκράτειρα Σοράγια : << Δεν είμαι πιά αυτοκράτειρα >>. << Αλλά εξακολουθείτε να έχετε τα ωραιότερα μάτια >> !
Μελίνα Μερκούρη, απρόβλεπτη.
Ζωή Λάσκαρη, παιδί.
Πάρη Λεβέντη, Παλιοφαληριωτάκι.
Ζωή Κουρούκλη, γυναλικα τζαζ..
Κορίνα Τσοπέη, διαχρονική φίλη.
Φρανσουάζ Αρνούλ μου βούτηξε το στιλό.
Άννα Καλουτά : << Δεν έκανα παιδί, απέτυχα στη ζωή >>.
Αλίκη Βουγιουκλάκη, με σιδερένια θέληση ανέβηκε στη κορυφή.
Ρίκα Διαλυνά. Με ζήλευαν που με έβλεοαν μαζί της.
Μαρία Κάλλας. Όταν με έλεγε Δημητράκη ένιωθα δέος.
Μαργκό Φιντέιν, Κυρία.
Τζάκι Κένεντι - Ωνάση, αδίστακτη.
Ελίζαμπεθ Τέηλορ, ανδροφάγα...
Δεν είμαι αθλητικός συντάκτης να γράψω για το Μουντιάλ... Νιώθω ακόμη ρεπόρτερ, αλλά οι διασημότητες που κυνηγούσα πριν χρόνια δεν υπάρχουν πιά ν΄ ασχοληθώ μαζί τους... Να γράψω βιβλία, λείπουν πιά αναγνώστες... Και τα θέματα των αναρτήσεών μου δεν βλέπω να ενδιαφερουν πολλούς, αφού οι πολλοί νιάζονται για τις δικές τους...
Τον παλιό εκείνο τον καιρό όταν ο δημοσιογράφος προχωρούσε πέρα από το ρεπορτάζ, τη συνέντευξη και την έρευνα... και έτρεχε η έμπνευση, η φαντασία και το ηγραφτό του σαν το νεράκι της πηγής... ανέβαινε τα σκαλοπάτια και γινόταν και συγγραφέας... Και μη ξεχνάμε ότι τότε δημοσιογράφος ίσον κείμενο σε εφημερίδα και περιοδικό... Σήμερα μπορεί να μην έχει γράψει ποτέ ούτε μιά φράση κι΄ όμως μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης να έχει γίνει φίρμα του επαγγέλματος...
Αυτό το παράξενο συμβαίνει, σα να λέμε τραγουδιστής χωρίς φωνή, μουσικός χωρίς όργανο, ηθοποιός βραδύγλωσσος, ποδοσφαιριστής χωρίς πόδια... Δηλαδή, δημοσιο-γράφος χωρίς χειρόγραφο...
Γιατί τα γράφω αυτά ? Γιατί είμαι του επαγγέλματος και ντρέπομαι διαβάζοντας κάποια κείμενα νέων δημισιογράφων και ακούγοντας κυρίως σε ραδιοφωνικές εκπομπές ανο-ρθό-γρα-φες εκφράσεις... Βέβαια πολλοί σημερινοί του επαγγέλματος μπορεί να έχουν περισσσότερες γνώσεις και να ξέρουν και ξένες γλώσσες, αλλά δεν έχουν χειρόγραφο... και ακούω πως παρακινούνται από θαυμαστές τους να βγάλουν και βιβλίο ! Και οι θαυμαστές τους είναι από εκείνους που δεν έχουν διαβάσει στη ζωή τους ούτε ένα βιβλίο εκτός τα σχολικά τους...
=======================
τρεις τρύπες έχουμε
όλες μπερδεμένες...
Όταν μεγάλωσα αρκετά και το μυαλό μου άρχισε να πήζει... ρε τι σκέφτηκα ! Το στόμα μας ήταν τρύπα είσόδου φαγοποτιού και τα χείλη του φιλούσαν, η γλώσσα του γευόταν, ηδονιζόταν... Στη κορυφή των ποδιών μας ακόμη δυό τρύπες, αποβολής κάτουρου και κοπράνων... ώ, τι αηδία... Κι΄ όμως οπές ηδονής και από τη μία γινόταν όλη η διεργασία διαιώνισης της ζωής και από εκεί ξεμύτιζε το κάθε νεογέννητο...
Μυστήρια και ακατανόητα πράματα για το μυαλό μου, που εξερευνούσε τα πάντα και ήθελε απαντήσεις για όλα...
Και να που πέρασε ολόκληρη ζωή και ακόμη δεν βρήκα απάντηση, γιατί ο δημιουργός έβαλε στις ίδιες τρύπες την ευχαρίστηση, την απόλαυση, την ηδονή, την αμαρτία... Και από τη μία να βγαίνει ο λόγος, από την άλλη η ζωή και από την τρίτη η παρα φύση ηδονή...
Και μετά σου λένε όλα εν σοφία έγιναν... τι λες μωρέ, με κάθε ασυναρτησία...
Εγώ του Δημιουργού - μιά κι΄ έχουμε Μουντιάλ - του βγάζω κόκκινη κάρτα !
Και με ρωτάνε, από τους υπάρχοντες με ποιούς θα ήθελες να μιλήσεις ? Με τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο και να τον ρωτήσω αν και οι γαλαζοαίματοι - ολυμπιονίκες μιά φορά κι΄ ένα καιρό - γερνάνε... Και προσπαθούσα, τότε, να του αποσπάω δυό λόγια για την Βουγιουκλάκη και να μου λέει κρύβε λόγια...
Με ρωτούν από τις προσωπικότητες που γνώρισα ποιές είχαν ιδιαίετερες γνώσεις σε συγκεκριμένα θέματα... Μεγάλη σκέψη για ολιγόλογη απάντηση...
Ο Χατζιδάκις γνώστης παντός θέματος - από παιδεία ως τεχνολογία. Ο Ωνάσης διάνοια σοφίας στις επιχειρήσεις του, άσοφος στα προσωπικά του...
Η Δέσπω Διαμαντίδου σε θέματα τέχνης και λογοτεχνίας - και γερμανικής κουλτούρας. Η Ρίκα Διαλυνά στη μαγειρική - οι νοστιμότερες μακαρονάδες του κόσμου. Η Μαλβίνα στα τσιτάτα - απ΄ έξω κι΄ ανακατωτά... Η Βουγιουκλάκη στο παραμύθιασμα...
Η Τζάκι υπήρξε το πρόσωπο μαγνήτης που έφερε στην Ελλάδα τους περισσότερους τουρίστες, είχε αποφανθεί έρευνα. Μετά ερχόντουσαν Ωνάσης, Ζορμπάς, Κάλλας, Μελίνα, Μύκονος, ακρογιαλιές και συρτάκι ντανς... Ήταν και το << ντου γιου λάικ μις δι Γκρις >> των καμακιών... Και το θρυλικότερο καμάκωμα ήταν του Αριστοτέλη Ωνάση που κατέβασε την << αγία >> της Αμερικής στο κρεβάτι του...
Η χήρα του προέδρου Κένεντι την δεκαετία 1960 είχε ξεπεράσει παγκοσμίως κάθε άλλη διασημότητα σε εξώφυλλα περιοδικών. Και δεν υπήρχε εφημερίδα να μη την έχει πρωτοσέλιδη.
Πρώτα συνάντησα τον Νιάρχο και μετά τον Ωνάση. Η μοίρα όμως τα φερε να κάνουμε χωριό με τον δεύτερο. Και θέλω να επανορθώσω κάποια δήλωση που μου είχε κάνει ο Σμυρνιός για τον Πειραιώτη. Θυμάμαι που μου είχε διευκρινίσει αργότερα :
Παλαιότερα σου είχα πει άσχημα λόγια για τον Σταύρο, αλλά επανορθώνω : Πρόκειται για προσωπικότητα με παιδεία και μόρφωση και Έλληνα που υπηρέτησε την πατρίδα στη μάχη του Ατλαντικού. Έχει πολλά προσόντα με μοναδικό ελάττωμα τον απερίσκεπτο θυμό...
- Και με την μανία να σας μοιάσει ?
- Κάτι τέτοια γράφεις και νομίζουν ότι τα λέω εγώ...
η ντουλάπα της γιαγιάς Είχα ρωτήσει τη μητέρα μου, γιατί με παραφύλαγε τις νύχτες που έγραφα. Και μου εξήγησε ότι μόλις έπεφτα για ύπνο μάζευε κι΄ ασφάλιζε τα χειρόγραφά μου στη ντουλάπα... Και μου είχε πει, γιόκα μου τα χαρτιά με γράμματα είναι κοτσάνια του μυαλού, καρποί της σκέψης... Τα βάζω στο σακούλι, θα σου χρειαστούνε...
Αχ ρε μάνα ξενυχτάω και τώρα γράφοντας, νυστάζω, κλείνω τα μάτια και δεν υπάρχεις ούτε εσύ ούτε η ντουλάπα... Αλλά ούτε γραφτά μου που ν΄ αξίζουν για φύλλαξη - όλοι πιά δημοσιογραφούν, λογοτεχνίζουν, προφεσόροι του πληκτρολογίου...
Μάνα έχεις φύγει για πάντα και τη ντουλάπα την έχει ένας φίλος, δεν έχω καταλάβει πως με έπεισε και του την έδωσα... Την αναπαλαίωσε, τη γυάλισε και τη μοστράρει για αντίκα. Και - περίεργο - με παραφυλάει, με βγάζει φωτογραφίες και με προκαλεί να μιλάω στη κάμερα... Δεν μπορώ να καταλάβω αν ενδιαφέρεται για τον επικήδειό μου ή για να γράψει κανα βιβλίο για μένα όταν δεν θα υπάρχω... Έχει βγάλει βιβλίο και για ένα σκεπτόμενο που έφυγε από τη ζωή αυτόβουλα - λες να ελπίζει το ίδιο και για μένα...
Του λέω ότι εκείνος συναρμολόγησε σπουδαίες σκέψεις, εγώ αμολάω ανά πάσα στιγμή ότι κατεβάζει η κούτρα μου...
Αναρωτιέμαι αν πρέπει να κάνω μιά αποχαιρετιστήρια βόλτα στο χωριό που γεννήθηκα και έχω να το επισκεφτώ από τότε που ήμουν μεγάλο παιδί. Και μου έλεγε ο πατέρας μου ευτυχώς που μεγάλωσα μακριά του, σε περίοδο Κατοχής και Εμφυλίου, σε εποχή χωροφύλακα και κατσαπλιά... Ο εκπρόσωπος του νόμου και ο αριστερός - κομμουνιστής αντάρτης που χώρισαν στην ίδια τοποθεσία διαμονής τους κατοίκους στα δύο... τότε που αδερφός σκότωνε αδερφό όχι για ένα κομμάτι γης, αλλά για μιά ιδέα συγκεχυμένη στο θολωμένο μυαλό...
Καλέ μπαμπά, τι θα πει κατσαπλιάς ? Αντάρτης, λέξη αλβανική παιδί μου από το πλιάτσικο... Αλλά και χωροφύλακας αυτός που φυλάει τη χώρα, σε πολλές όμως περιπτώσεις κατάχρηση εξουσίας...
Τυχερός υπηρξα που μεγάλωσα απομονωμένος στο κτήμα μας ανάμεσα σε οικειακά ζωάκια με καλωσύνη και όχι μοχθηρία και μίσος που είχαν οι άνθρωποι. Κλωτσάς το σκυλί κι΄ εκείνο σε λίγο έρχεται και σου γλείφει τα πόδια... Ναι, αλλά χαιδεύεις τη γάτα και ξαφνικά σε γρατσουνάει - είναι σαν τη γυναίκα, έλεγε πάλι ο πατέρας...
Όχι δεν πρέπει να πάω στο χωριό που γεννήθηκα και με πήραν οι γονείς μου μακριά του πριν χρονίσω. Θα μου πεις με πήγαιναν τα καλοκαίρια, αλλά δεν με κρατούσε, προτιμούσα το κοντινό χωριό της μάνας μου - που περνούσαν τα τρένα και έφευγαν μακριά...
Ταξίδι λοιπόν η ζωή μου και τι να πρωτοαποχαιρετήσω... Μένω δεμένος όμως εδώ στη πολυκατοικία, που κάποτε υπήρχε ένα ονειρεμένο αγρόκτημα με αμπέλι και δέντρα, πηγάδι με κεντρόφυγα που ανέβαζε δροσερό νερό , στέρνα που μπλατσούριζα... Κι΄ απέξω μιά χωμάτινη δημοσιά που περνούσαν οι διαλαλητές της πραμάτειας τους, ο παλιατζής, οι τσιγγάνες << ασήμωσε να σε πω τη μοίρα σου >>...
προστέθηκε στις: Παρασκευή 18.05.2018
