.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::



ΣΠΥΡΟΣ ΦΩΚΑΣ


Η Ροζίτα Σώκου ζούσε στη Ρώμη, την εποχή που ο Σπύρος Φωκάς είχε πρωταγωνιστήσει  με επιτυχία στη πρώτη του ιταλική ταινία « Ο θάνατος ενός φίλου» και μετά  σε κάποιες άλλες, όπως ο «Ρόκο και στ΄αδέρφια του»  με σκηνοθέτη τον  Λουκίνο Βισκόντι. Στην ανταπόκρισή της σε ελληνικό περιοδικό, αφού γράφει για τη δυσκολία των νέων και ωραίων κοριτσιών, αλλά  και αγοριών, που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί του σινεμά, αν δεν έχουν κάποιο ισχυρό προστάτη, αναναφέρεται στο Φωκά. Στον πρωτόφερτο στα στούντιο, «που δεν χρειάστηκε να βάζει μαξιλαράκι στη πολυθρόνα που  καθόταν ο σκηνοθέτης, αλλά είχε τύχη»

Αποσπάσματα της ανταπόκρισης:

FokasSp2... Ή πρώτη ιταλική του ταινία, τό «Θάνατος ενός φίλου», τοϋ σκηνοθέτη Φράνκο Ρόσσι, φεύγει γιά δυο φεστιβάλ, γιά τό Λοκάρνο και γιά τήν Πούντα Ντέλ Έστε και ό Σπϋρος αντιπροσω­πεύει την ιταλική κινηματογραφία. Δεν εΤναι περίεργο; "Η, μάλλον, δεν είναι  πολύ ωραίο;

... Τό «Θάνατος ενός φίλου» δεν ήταν ακριβή ταινία. Γυρίστηκε όμως μέ αγάπη άπό ένα κύκλο αληθινών καλλιτεχνών, ανθρώπων μέ φινέτσα, μέ μόρφωση, πού είχαν κάτι νά πουν. Τό θέμα του ήταν τολμηρό καϊ έφερνε τόν θεατή σέ επαφή ιμέ τον ήμίκοσμο. "Εναν ήμίκοσμο αληθινό, κατοικημένον άπό ανθρώπους μέ χωριστές προ­σωπικότητες και δχι τά συνηθισμένα νευρόσπαστα, τις «φιγούρες», πού δηιμιουργοΰν κατά κανόνα τά πρόστυχα φίλμς τής σειράς. Ό δηιμιουργός τοΰ φίλμ, Φράνκο Ρόσσι, δεν ήθελε νά έρεθίση τό κοινό. "Ηθελε κάτι νά πή και αυτό τά κάτι ήταν σοβαρό και ποιητικό συγ­χρόνως. Ήταν ή Ιστορία δύο φίλων. Ό ένας ζούσε εις βάρος μιας κοινής γυναίκας. Ήταν εΰθυμος, ασυνείδητος, εκμεταλλευτής, μά είχε ένα φίλο, έναν αληθινό φίλο. Ό φίλος του ήταν απλό παιδί, καλό, τίμιο. Ό πρώτος έγινε ό κακός δαίμων τού δεύτερου, αλλά δχι άπό κακία, άπό αγάπη. Τάν παρέσυρε στή δική του λάσπη, του βρήκε   μιά  άλλη  κοινή  γυναίκα  νά  «προστατεύη» κι'  αυτός...  Στό τέλος, μια σφαίρα της αστυνομίας σκοτώνει τον «καλό». Ό «κακός» μένει άναυ­δος εμπρός στό πτώμα. Οί σειρήνες πλησιάζουν, οι φάροι τοϋ αυ­τοκινήτου τής αστυνομίας φωτίζουν, ολο και πιο κοντά, το δρόμο. Ό «κακός» μπορεί να φύγη. Μα δέν μπορεί. Γιατί ό νεκρός είναι ό «φίλος» του. Αυτό με πολύ λίγα λόγια ήταν τό θέμα, που είχε βέ­βαια πλούσια υπόθεση, απίστευτη λεπτότητα στην ανάλυση των χα­ρακτήρων και  μια τέλεια ερμηνεία.

Ή τύχη, δμως, του Σπύρου είναι διαβολική πραγματικά, ή μή­πως και τό τολέντο του δπως φάνηκε στο «Θάνατος ενός Rokofrateliφίλου» συντριπτικά - έβοήθησε σ' αυτήν; Τό γεγονός είναι πώς τον θέ­λησε ό Βιοκόντι γιά τήν ταινία του: «Ό Ράκο και τ' αδέλφια του». Είναι ή Ιστορία μιας οικογενείας από τό Νότο πού πάει στό Βορ­ρά νά βρη δουλειά, γιατί ό ένας γιος κατάφερε νά έπιζήση έκεί. Ό Σπΰρος παίζει τό Ρόκο και ή μάνα του έργου είναι ή Κατίνα Παξινού. Βέβαια, καλύτερες σκηνές στο φίλμ έχουν οι προστα­τευόμενοι του Βισκάντι,  ο Σαλβατόρι, ό Ντελόν. Μά υπάρχουν πρωταγωνισταί που δέχονται νά παίξουν τους κομπάρσους, άρκεΐ νά λά­βουν μέρος σέ μιά ταινία του αναγνωρισμένου άρχοντα του ιταλικού κινηματογράφου. Και τό γεγονός δτι στην ταινία παίζουν πρώτους ρόλους δυό "Ελληνες, ή νέα και ή παλιά γενιά πλάϊ - πλάι, γιος και μάνα, Φωκάς και Παξινοΰ, μάς γεμίζει δικαιολογημένη υπερηφά­νεια.  ΡΟΖΙΤΑ ΣΩΚΟΥ


προστέθηκε στις: Τρίτη 23.09.2014

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster