σερ Ουιν
Στο περιοδικό Κ της Καθημερινής ( 2007 ) βρίσκω ένα αφιέρωμα στον γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά από την Μαργαρίτα Πουρνάρα. Όσο πάνε και εξαφανίζονται τέτοια κείμενα. Παιδί με είχε πάει ο πατέρας μου στο Α΄ νεκροταφείο και σταθήκαμε μπροστά στον γαλήνιο ύπνο της Σοφίας Αφεντάκη ( 1877 ). Γύψινο εκμαγείο της Κοιμωμένης υπάρχει στην Εθνική γλυπτοθήκη.
Αλλά - συνεχίζω τις προηγούμενες αναρτήσεις μου - δεν υπάρχω μόνο εγώ... βρίσκω εδώ και άλλα πρόσωπα από τα παλιά, συνεργάτες, φίλους, γνώριμους από τις εφημερίδες και τα περιοδικά, την τηλεόραση, συναναστροφές μου τόσο εδώ όσο και στη Αμερική. Εφημερίδαδες όπως ο Παναγιώτης Μήλας, η Χριστίνα Λυκιαρδοπούλου, ο Κώστας Μαρδάς τσουπ με προφίλ και λάικ, αλλά και συνεργάτες μου στην τηλεόραση : Ελένη Μαβίλη, Δημήτρης Καλούδης, Μπάμπης Αλέπης, με σχόλια, απόψεις, σκέψεις ΥΠΑΡΧΟΥΝ κι΄ αυτοί. Όπως και άλλοι από τον τότε κόσμο στον σημερινό, ολίγον παράξενο και ακαταλαβίστικο για κάποιους μας... Είχα να δω τον πιτσιρίκο τότε Τόνυ στη Νέα Υόρκη 1966-68 και τον βλέπω τώρα στο f/b άντρα
οι κρατικοί << αρμόδιοι >> έχασαν
την εκμετάλλευση της << Χριστίνα >>
αλλά και τον Σκορπιό του Ωνάση
Ότι δεν κέρδισε πριν μία δεκαετία το ελληνικό κράτος με συνεργασία της κληρονόμου της νήσου Σκορπιός Αθηνάς Ρουσέλ - Ωνάση, το εκχωρεί τώρα στον αγοραστή και ιδιοκτήτη του Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ. Ο Ρώσος πολυεκατομμυριούχος - μέσω της εταιρίας του ΜΥΚΗΝΑΙ ΑΕ - ζήτησε και έλαβε άδεια να κτίσει 20 ως 22 πολυτελείς βίλες συνολικής αξίας άνω των 180 εκατ. ευρώ για την φιλοξενία βαθύπλουτων παραθεριστών.
Το ελληνικό δημόσιο αφού έχασε δια παντός την θαλαμηγό << Χριστίνα >> του Ωνάση ( συλήθηκε και πουλήθηκε για παλιοσίδερα ) έχασε και τον Σκορπιό που για 99 χρόνια θα τον εκμεταλλεύεται η εν λόγω εταιρία με το ελληνικό της όνομα προς παραπλάνηση της ελληνικής κοινής γνώμης. Και οι υπαίτιοι αυτής της κατάντιας μας ( αρμόδιοι - << αναρμόδιοι >> ) δικαιολογούνται ότι θα δουλέψουν Έλληνες στις εγκαταστάσεις, αλλά ποιος εγγυάται ότι δεν θα προσληφθούν ακόμη και γκαρσόνια από την Ρωσία...
Ήδη το Καλοκαίρι που πέρασε έγιναν γιορτές των Ριμπολόβλεφ στον Σκορπιό όπου αντηχούσαν αντί για μπουζούκια μπαλαλάικες...
Έχω από την αρχή της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας το γεγονός ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Γερμανία κηρύττει τον οικονομικό πόλεμο στη Χώρα μας ή προσπαθεί να υποτάξει οικονομικά την Ευρώπη. Οι άλλες δύο φορές ήταν πριν από τους ανθρωποκτόνους παγκόσμιους πολέμους που αυτή η δύναμη είχε προκαλέσει με εκατόμβες νεκρών τόσο από τη Φυλή μας όσο και από τις άλλες Ευρωπαϊκές φυλές με προεξάρχουσες τους ομόδοξους Ρώσους και Σέρβους αλλά και την προσπάθεια εξαφάνισης των Εβραίων της Ευρώπης.
Όταν ο ισόβιος δικτάτορας της Γιουγκοσλαβίας Τίτο άρχισε να κουβεντιάζει με τον Τσόρτσιλ και τον Ωνάση στην θαλαμηγό του τελευταίου << Χριστίνα >> είπε στον ιδιοκτήτη της :
- Πρέπει να είμαι ο μοναδικός κομμουνιστής που βρέθηκε σε αυτό το διάσημο σκάφος .
- Ναι στρατάρχα μου και μεγάλη μου τιμή.
Ο παρευρισκόμενος Τσόρτσιλ σχολίασε :
- Ίσως να υπάρχει καποιος ομοϊδεάτης σας στο πολυάριθμο πλήρωμα του κυρίου Ωνάση.
Έτσι ξεκίνησε η κουβεντούλα των τριών θηρίων κι΄ εγώ το ζουζουνάκι είχα την τύχη να πληροφορηθώ αποσπάσματά της από τον Σμυρνιό, που όταν τελείωσε μου είπε : Με ρώτησες, σου απάντησα, αυτά τα λίγα αλλά αν γράψεις τίποτα όσο ζω θα σου κόψω τον κώλο...
ΛΙΜΠ : Να ήξερες πόσο ευχάριστα νιώθω όταν εγκαταλείπω για λίγο τον υπαρκτό κόσμο και βρίσκομαι στον φευγάτο, όπως αυτή την στιγμή...
ΚΑΛΛΑΣ : Εξακολουθείς και είσαι ονειροπαρμένος όπως τότε που ήθελες να σου δώσω συνέντευξη.
ΛΙΜΠ : Αλλά μου αρνήθηκες, γιατί ?
ΚΑΛΛΑΣ : Γιατί δεν είχες ιδέα από μουσική και όπερα και θα μου έκανες ερωτήσεις για την προσωπική μου ζωή, την βασανισμένη...
ΛΙΜΠ : Βασανισμένη, γιατί ?
ΚΑΛΛΑΣ : Γιατί ως γυναίκα δεν εκπλήρωσα τις υποχρεώσεις μου, να κάνω παιδιά, οικογένεια... Θυμάσαι, ήμουνα χαμογελαστή, αλλά μέσα μου είχα το σαράκι πως μετά την παράσταση, τα χειροκροτήματα, τα μπιζ, τα φλας, θα γύριζα σπίτι μου χωρίς να ακούσωι εκεί κλάμα μωρού ή τη λέξη μαμά...
ΛΙΜΠ : Είχες όμως τη λατρεία του κόσμου, ήσουν είδωλο, αποθεωνόσουν στην Σκάλα του Μιλάνου, στο Κόβεν Γκάρντεν, στην Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης, στην Επίδαυρο, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης !
ΚΑΛΛΑΣ : Και τι κέρδισα ?
ΛΙΜΠ : Την αγάπη και τον έρωτα από τον διασημότερο Έλληνα του εικοστού αιώνα ! Και εσύ ήσουν η διασημοτερη Ελληνίδα και όχι μόνο.
ΚΑΛΛΑΣ : Εννέα χρόνια πότε εδώ και πότε εκεί, Παρίσι, Λονδίνο, Αθήνα, Σκορπιός, Νέα Υόρκη, θαλαμηγός, ελικόπτερα, αεροπλάνα... Όλος ο κόσμος να σε θαυμάζει, δημοσιογράφοι και φωτογράφοι ξωπίσω σου, παπαράτσι να σε παραμονεύουν... Μέσα σου όμως να υπάρχει αβεβαιότητα, χτυποκάρδι, προσμονή...
ΛΙΜΠ : Εννέα χρόνια με έναν επίσης διάσημο που σε αγαπούσε και τον αγαπούσες...
ΚΑΛΛΑΣ : Τελικά προδομένη και ξεχασμένη, ολομόναχη πίσω από ένα παράθυρο χωρίς κανένα προορισμό στη ζωή...
==========================
Ο Σπύρος Λούης παραδίδει στον Χίτλερ κλάδο ελαίας στην τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας του Βερολίνου το 1936 με τα εξής λόγια: «Σου δίνω αυτό το κλαδί ελιάς από την Ολυμπία ως σύμβολο αγάπης και ειρήνης. Ελπίζοντας ότι οι λαοί θα συναντιούνται μόνο σε τέτοιους ειρηνικούς αγώνες.»...
Στη καριέρα μου συνάντησα δύο << αγίες >>. Την Τζάκι που κατέβασε ο Ωνάσης από το εικονοστάσι των ΗΠΑ στο κρεβάτι του... Και την Αθανασία του Αιγάλεω που γρατσουνούσε στο στήθος της ανορθόγραφα μηνύματα της Παναγίας.
Η πρώτη, χήρα του δολοφονημένου προέδρου Κένεντι, παντρεύτηκε τον Χρυσό Έλληνα και εκατομμύρια Αμερικάνοι-ες την αποκήρυξαν από όσια...
Η δεύτερη, παντελώς αγράμματη, έγραφε μηνύματα της Παναγίας και όταν της είπα ότι είναι ανορθόγραφα με κόλλησε στο τοίχο : Μα και η Παναγία αγράμματη ήταν.
Ψάχνοντας στα παλιά δεν βρίσκω μόνο κείμενα και φωτογραφίες, αλλά κα
Ψάχνοντας για κείμενα και φωτογραφίες, βρίσκω και άλλα πράγματα που μου θυμίζουν τα παλιά... Όπως μιά ιδιόχειρη επιστολή του Ωνάση, ένα ευχαριστήριο γράμμα της Κάλλας για ανθοδέσμη που της είχα στείλει σε πρεμιέρα της στη Σκάλα του Μιλάνου, ιδιόχειρα ευχαριστήρια για βιβλία μου από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο κ.α.. Και ένα πακέτο τσιγάρα GAULOISES του Μάνου Χατζιδάκι...
Οι αδελφοί Κένεντι - Ρόμπερτ, Τζον, Έντουαρντ -
είχαν γαλουχηθεί από τον πατέρα τους για υψηλά αξιώματα στην πολιτκή. Ο Τζον έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ και δολοφονήθηκε, όπως και ο Ρόμπερτ ως υποψήφιος πρόεδρος. Τον Έντουαρντ τον συνάντησα στην Ουάσιγκτον και στον Σκορπιό και ήθελα να τον ρωτήσω αν φοβόταν και για την δική του ζωή. Ασφαλώς φοβόταν. Ο ανατολίτης Ωνάσης έλεγε << ότι γράφει δεν ξεγράφει >> και το είδαμε στους θανάτους του Αλέξανδρου Ωνάση και του Τζον Κένεντι τζούνιορ.
Καμιά φορά αμπελοφιλοσοφώ... Καθυστέρησα να πάρω το αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη για το Λος Άντζελες και κατά την απογείωσή του έπεσε. Πήγα στο L.A. με πούλμαν. Και επέστρεψα από την Αμερική στην Ελλάδα με υπερωκεάνειο... Γραφτό μου ήταν να φτάσω σε μεγάλη ηλικία και να σαλιαρίζω στο φατσομπούκι...
Και να σας πω, γιατί είμαστε ολόιδια ντυμένοι εγώ κι΄ ο Ρόμπερτ... Μια εποχή είχαμε τον ίδιο ράφτη ! Αμ πως, που έλεγε κι΄ ο Χατζηχρήστος ως Θύμιος !
τι κουβεντιάζανε στη <<Χριστίνα>>
ο Τσόρτσιλ ο Τίτο και ο Ωνάσης
-----------------------------------------------
Όταν συναντήθηκαν ο διασημότερος Βρετανός και ο διασημότερος Γιουγκοσλάβος του 20ού αιώνα στην θαλαμηγό του διασημότερου Έλληνα, ο τελευταίος γέμιζε τα ποτηράκια τους συνέχεια... Κουβέντιαζαν και ο Σμυρνιός...
- Ναι, έκανα συνέχεια ερωτήσεις, ήθελα να μάθω ότι κανένας δημοσιογράφος δεν θα μάθαινε ποτέ... Θα σου πω μερικά αλλά αν γράψεις τίποτα θα σου κόψω τον κώλο.
Έτσι ξεκίνησε και η δική μου περιέργεια να πληροφορηθώ τι λέγανε οι << τρεις Μεγάλοι >> και μεταφέρω από τις σημειώσεις μου που έχω κρατήσει ( εδώ και 50 χρόνια ) ερωτήσεις και απαντήσεις. Και συνεχίζει να μου λέει ο Ωνάσης :
- Ο σερ και ο στρατάρχης πίνανε, ο Τσόρτσιλ σκέτο ουίσκυ, ο Τίτο τσιμπολογούσε και σπόρια. Κουβεντιάζαμε περί ανέμων και υδάτων και σε μια στιγμή με ρωτάει ο Κροάτης : Γεννηθήκατε στην Τουρκία από Έλληνες γονείς, εγκατασταθήκατε στην Αργεντινή, διευθύνετε τις παγκόσμιες επιχειρήσεις σας από αυτό εδώ το σκάφος, Ποια είναι η εθνικότητά σας τελικά ? Του απάντησα, Έλληνας. Ο σερ είχε στήσει αυτί και τον ρωτάει :
ΤΣΟΡΤΣΙΛ : Μα και εσείς στρατάρχα αν και Κροάτης, έχετε ενώσει διαφορετικές εθνικότητες σε μία.
ΤΙΤΟ : Για την συνεργασία και ευημερία τους, ενωμένες δυνάμεις κατά του κεφαλαίου.
ΤΣΟΡΤΣΙΛ ( χαμογελάει ) : Και γιατί αντιδράτε στην μητρόπολη της ιδεολογίας σας, την Μόσχα, περισσότερες δυνάμεις ενωμένες κατά του κεφαλαίου.
ΤΙΤΟ : Διότι δεν χρειαζόμαστε απολυταρχικό σοβιετικό κομμουνισμό αλλά εθνικό.
Ευτυχώς έχω μαγνητοφωνήσει αυτά που μου έλεγε ο Ωνάσης - με κρυφό μικρόφωνο - θα τα συγκεντρώσω στο σύνολό τους.
Ο Μεγάλος Σμυρνιός μου είχε πει ότι πάνω στη κουβέντα, ο Πατέρας της νίκης είχε αναφέρει ότι στον πόλεμο των Μπόερς είχε συλληφθεί στη Νότιο Αφρική ως Βρετανός πράκτορας και είχε καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά δραπέτευσε από τις φυλακές της Πρετόρια. Κι΄ εγώ ως παρτιζάνος - είπε ο Τίτο - κινδύνεψα αρκετές φορές να πεθάνω. Και είπε στον Ωνάση : Εσείς δεν κινδυνέψατε...
ΩΝΑΣΗΣ : Εγώ στρατάρχα μου είδα κρεμασμένο από τους Τούρκους τον αδελφό του πατέρα μου, που ήταν φυλακισμένος και τον απελευθέρωσα πληρώνοντας τον διευθυντή των φυλακών. Όσο για μένα κινδύνεψα από φάλαινα όταν στο Περού την καμάκωσα και παλεύοντας με τράβηξε στη θάλασσα...
προστέθηκε στις: Δευτέρα 20.11.2017
