Δημήτρη καλημέρα από τη Νεα Υόρκη. Είμαστε με το Μπάμπη και σε χαιρετάμε. Μας λείπεις φυσικά και προετοιμαζόμαστε για την πρεμιέρα της Κυριακής.. Θαμαστε όμως μαζί στις 23 Απριλίου
Η σημερινή κατάσταση μου θυμίζει γεγονότα που διάβασα και γεγονότα που έζησα... Το δάνειο που είχε πάρει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ( μετά 400 χρόνια σκλαβιάς ) και το μεγαλύτερο μέρος του το τσέπωσαν οι << αρμόδιοι >>... Τη φορολογία που μας επέβαλαν οι δανειστές μας σε διάφορα είδη - πετρέλαιο, αλάτι, ως και στις τράπουλες, γιατί υπήρχαν χιλιάδες καφενεία που χαρτόπαιζαν οι θαμώνες...
Θυμάμαι και τη γερμανική κατοχή που το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ απαιτούσε ως μόνο << αρμόδιο >> την εκπροσώπηση της αντίστασης... Και στον εμφύλιο οι << αρμόδιοι >> ήσαν από τη μιά ο χωροφύλακας από την άλλη ο κατσαπλιάς...
Να λοιπόν και τώρα το κάθε πολιτικό κόμμα και απόκομμ, θεωρεί ότι είναι << αρμόδιο >> να σώσει τον τόπο !
Του αποτέτοιου τα εννιάμερα και το αποτέτοιο της Χάιδως, << αρμόδια >> και τα δύο...
Τελευταία αποφεύγω εξόδους και κοινωνικές συναναστροφές, όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν θέλω... καθισμένος στον υπολογιστή αναρωτιέμαι αν έχω ρίξει άγκυρα στην ενεργητικότητά μου, αλλά περπατώντας στη βεράντα νιώθω ότι ανοίγω πανιά στη σκέψη μου ... Αυτή η εικοσιπεντάμετρη βεράντα δεν είναι η λίμνη μου, όπως νομίζει ο απέναντι γείτονας, αλλά η θάλασσά μου σε υψίπεδο... αρμενίζω χαλαρά ενώ ακούω τα αυτοκίνητα και καμιά φορά γεμίζει την ατμόσφαιρα η στέρεο περαστική εκκωφαντική μουσική κάποιου που επισημαίνει την ασημαντότητά του. Στο δρόμο μου περνάει και τραμ, που διαδέχτηκε το τρόλευ. Αυτό το δρόμο εξακολουθώ να τον θεωρώ δικό μου, γιατί τον έζησα από πεντάχρονο παιδί χωματόδρομο στην ερημιά, με τους τεράστιους ευκάλυπτους και τα σμπάρα των κυνηγών τα ξημερώματα, ώσπου τον έπνιξαν η άσφαλτος κι΄οι πολυκατοικίες, με την πρόοδο να μπήγει κολώνες για το τρόλευ… Βηματίζοντας - ο γιατρός μου λέει περπάτα, έστω στη βεράντα, για να παρατείνεις τη ζωή σου- σκέφτομαι αν αξίζει να ζεις περισσότερο από ανθρώπους που έταξαν τη ζωή τους για να ανοίξουν τα μάτια σ΄αυτό τον μικρόκοσμο τον υποδουλωμένο στα μεγάλα συμφέροντα. Σταματάω, να κάνω ένα τσιγαράκι ( προσπαθώ να καταπίνω όσο πιο λίγο καπνό) και χαζεύω κάτω, στο απέναντισούπερ μάρκετ, με τα λογιών-λογιών τυριά… Κάποτε είχανε τα μπακαλικάκια φέτα καικεφαλοτύρι απο αγνό γάλα, άντε και κασέρι, σήμερα στις βιτρίνες δεκάδεςμάρκες τυριών αβέβαιης σύνθεσης, αλλά επώνυμης ετικέτας… Και μπύρες, λογιών-λογιών, χωρίς την ΦΙΞ που τη διαφήμιζε ηνεαρή Αλίκη Βουγιουκλάκη...
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να μη μπω στο καθιστικό, με το κοπάδι που βόσκει μπροστά στη μικρή οθόνη, στριμωγμένο στο μαντρί του μεγάλου τσοπάνη, που αρμέγει, κουρεύει, σφάζει… Στη βεράντα σαλαγάω o ίδιος τον εαυτό μου και κουμαντάρω τη σκέψη μου, με τη ψευδαίσθηση ότι είμαι τσέλιγκας και καπετάνιος του εαυτού μου... Καταλαβαίνω όμως ότι ανήκω κι΄εγώ στη στρούγγα, όταν μου΄ ρχονται οι λογαριασμοί των κοινοχρήστων, του ηλεκτρικού, του νερού, του τηλεφώνου -κινητού κι΄ακίνητου- της nova, της ασφάλειας, των δόσεων, όλα αυτά τα χαρτικά που έχουν φακελώσει ασφυκτικά τις πολυκατοικίες...
Φακελωμένη και η ενεργητικότητα των σκυφτών παιδιών στον υπολογιστή, που δεν παίζουν και πού να τρεχαλήσουν αφου δεν υπάρχουν πιά αλάνες...
Αναρωτιέμαι αν δεν ήταν καλύτερα, τότε με τις μονοκατοικίες, με τα σπουργίτια στα κόκκινα κεραμίδια και τα χελιδόνια την άνοιξη. Τώρα υπάρχουν μόνο δεκαοχτούρες, που κατεβαίνουν στη βεράντα μου γιατί τις ταίζω και έρχονται ως τα πόδια μου... Μέρα με τη μέρα έχω αποκτήσει γνωριμίες, φιλίες, συμπάθειες, αντιπάθειες με αυτά τα πετούμενα που δεν είναι του ουρανού, αλλά της ταράτσας... Βαρυούνται να πετάξουν σε μακρυνές αποστάσεις, ξυπνάνε τα χαράματα και αραχτές περιμένουν υπομονετικά τη φιλεσπλαχνία των ανθρώπων, αφού η άσφαλτος και το τσιμέντο δεν είναι χώμα να παράγει τροφή... Μήπως όμως είμαι καλύτερος εγώ, που κάποτε πετούσα σαν αετός και γεράκι, ενώ τώρα σαν γέρικη δεκαοχτούρα βολτάρω στη βεράντα, συχνά με τη μάνικα για τις κοτσιλιές...
Αράζω στη πολυθρόνα, τα πουλιά γρούζουν, κάποια μπαίνουν στον ύπνο μου, γουργουρίζουν και μερικά τιτιβίζουν, σχολιάζοντας πρόσωπα και γεγονότα της τηλεόρασης που η γυναίκα του σπιτιού την έχει ανοιχτή όλη μέρα, ως αργά τη νύχτα... Καταντήσαμε να ενδιαφερόμαστε όχι για το τί γίνεται στο κόσμο, αλλά πως το σχολιάζουν οι παραθυρατζήδες, τζάμπα σόου στο καθιστικό μας...οι άνθρωποι της μικρής οθόνης μας έχουν γίνει απαραίτητοι και κανένας δεν θαυμάζει πιά καλλιτέχνες, επιστήμονες, πρόσωπα που δεν βγαινουν στο γυαλί... Υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι που θα περάσουν απαρατήρητοι στο πανελλήνιο, γιατί δεν τους παρουσίασαν οι εΜΜΕτιτζήδες..
---------------------------------------
Διαφορετικοί οι άνθρωποι ο ένας από τον άλλο σε εμφάνιση και πνευματικό επίπεδο, αλλά ίδιοι στην ηδονή... Ευφυείς και βλάκες, όμορφοι και άσχημοι, πλούσιοι και φτωχοί παθαίνουν σκοτοδίνη και χάνουν το φως τους αυνανιζόμενοι ή συνουσιαζόμενοι... Και για λίγα δευτερόλεπτα εκτοξεύονται από τη γη στο άπειρο ! Όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα, που δεν έχουν μιλιά να πούνε << τι σου κάνω μανάρα μου - τι μου κάνεις μάγκα μου >>>...
Έλεγα να συνεχίσω τις αναρτήσεις από το βιβλίο << ο τελευταίος άνθρωπος >>, αλλά βλέπω αδιαφορία... Βάζω λοιπόν τα ευκολοχώνευτα, μη στομαχιάσετε... Θυμάμαι μιά φορά ο Μάνος Χατζιδάκις με ρώτησε, από ποιόν θα ήθελες να πάρεις συνέντευξη... και του απάντησα, από τον Θεό !
Ο κάθε άνθρωπος είναι ένας αυτόνομος κόκκος με δικό του πυρήνα - δισεκατομμύρια μικροσκοπικοί κύκλοι μέσα σε ένα τεράστιο κύκλο που λέγεται φυλή, κράτος. Και όλοι οι τεράστιοι κύκλοι μέσα σε έναν απέραντο που περιλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα. Κόκκος λοιπόν ο καθένας μας με το δικό του κουκουτσάκι που γίνεται σπόρος
Και ξαφνικά το ελληνικό γλέντι έγινε παγκόσμια μόδα και μεταδόθηκε στα πέρατα της Γης...
ΕΙΠΑΜΕ...μέσα μας κρύβουμε τις διαφορετικές ηλικίες της ως τώρα ζωής μας... Κι΄ εγώ στη σημερινή αποχαιρετιστήρια περίοδο, πιάνω κουβεντούλα μαζί τους... Όπως σ΄ αυτή τη φωτογραφία που μιλάω με τον 25ρη και τον 50ρη εαυτό μου και ρωτάω : Ποιά προσωπικότητα από όσες γνώρισαν τους έκανε μεγαλύτερη εντύπωση. Και ποιά τους έδωσε σε συνέντευξη την πιό καταπληκτική απάντηση.
Μέσα δεκαετίας 1960 είμαι στο αεροδρόμιο με τον Ωνάση και ξαφνικά, να ο Τομ Πάππας, τι κάνεις ρε κατεργάρη, τον ρωτάει ο Σμυρνιός. Έχω προβλήματα με τις πετρελαικές εγκαταστάσεις μου στη Θεσσαλονίκη, του λέει... Να μη τα πολυλογώ, την άλλη μέρα ήμουνα στη σουίτα του στη << Μεγάλη Βρετάνια >>, μου αναθέτει να του γράφω κάποια κείμενα. Σε λίγες ημέρες με χώνει στη λιμουζίνα του με οδηγό - και η γριούλα μητέρα του μαζί - πάμε στα Φιλιατρά μου λέει, να δούμε το τέμπλο που δωρίσαμε στην εκκλησία. Σε όλη τη διαδρομή σε κάθε εμφάνιση εκκλησούλας η γερόντισσα να σταυροκοπιέται, από κοντά κι΄ εμείς... Έμεινα κάμποσο καιρό κοντά του και μιά ημέρα ιπποδρομιών, αρχίζει να μου υπαγορεύει κάποια επιστολή, με βλέπει πως όλο κοιτάζω το ρολόι και μου λέει : - Ακουσε Τζίμη παιδί μου, εγώ ξεκίνησα στο Μπόστον μπουκμέικερ στοιχημάτων και στο τέλος με τα μόνευ των χαζών, όπως εσύ, έκανα δικό μου το ρέις τρακ ! Αυτό ήταν το τέλος της συνεργασίας μου με το ιδιοκτήτη 125 πρατηρίων βενζίνης της “Esso Pappas” στην Ελλάδα. Ο Τοµ Πάπας ( Θωμάς Παπαδόπουλος ) συνεργάτης του πετρελαϊκού κολοσσού Exxon, αποκλειστικός αντιπρόσωπος της Coca Cola, υπήρξε στην µετεµφυλιακή Ελλάδα το φαινόμενο του μίλιονερ επενδυτή, του δαιμόνιου βιοµήχανου, του ραδιούργου συνεργάτη των συνταγματαρχών. Ως την πτώση της χούντας διόριζε τους αµερικανούς πρέσβεις, ευλογούσα τη τύχη μου που δεν δούλεψα έστω και λίγο διάστημα γι΄ αυτόν επί χούντας. Σατανικός με μεγάλη επιρροή στο ελληνικό λόμπι. Είχε πρωτοστατήσει για την έλευση από τη Βοστώνη στη Νέα Υόρκη και την εκλογή του ως αρχιεπισκόπου Νοτίου και Βορείου Αμερικής του Ιακώβου, έπαιξε ρόλο στο σκάνδαλο Γουότεργκέιτ. Πολιτική, Εκκλησία, Μπίζνες, Χρηματισμός, Διαφθορά, η ειδικότητά του. Πέθανε με αλτσχάιμερ μη ξέροντας ποιός είναι...
Τα γόνατα λυγίζουν, τα πόδια παραπατούν, η μέση δεν αντέχει το κορμό που γέρνει... Το μυαλό λειτουργεί, αντιλαμβάνεται τα πάντα, εκτός από ότι ένα φωλιασμένο παιδί μέσα του προσπαθεί να καθοδηγήσει ένα γέρο...
Που να μας πάρει ο ύπνος εμάς τους παλιούς ακούγοντας τραγούδια μακρόσυρτα ανατολίτικα, έλεγε ο Ζαμπέτας... Και σιγοντάριζε ο Ωνάσης, πόσο εμένα με τα λαικά και σμυρνέικα με τους νταλκάδες, τα σεκλέτια και τα ντέρτια τους... Και συμπλήρωνε ο Χατζιδάκις, καλά που ήρθαμε εμείς και τα ελληνοποιήσαμε... Εσύ τι λες, με ρωτούσαν και τι να πω.. Σήκωνα τους ώμους και τέντωνα τ΄ αυτιά μου για τη συνέχεια της κουβεντούλας τους - με ευλάβεια - όχι όμως όπως αυτή τη στιγμή που ακούγοντας αυτά τα τραγούδια βουρκώνουν τα μάτια μου. Και καθώς βρίσκω σημειώσεις και από τη Νέα Υόρκη, ανακαλύπτω κουβέντες - θησαυρό, που μιά φορά συμμετείχε και ο Ηλίας Καζάν. Θα τα καθαρογράψω και θα σας τα πω - αντί αυτά που συνηθίζω να λέω για ρηχά πράγματα συνήθως...
Το ΦΟΥ ΜΠΟΥ χρησιμεύει και ως μέσον καμακώματος γκόμενας, που αγκιστρώνεται με διαφόρων ειδών δολώματα :
1. Το σκυλάκι σου, το γατάκι σου που το κρατάς αγκαλίτσα και εκείνη ως ζωντόβολο λέει << αχ καλέ πόσο αγαπάει τα ζωάκια - φαντάσου πόσο θα αγαπήσει και μένα...>>.
2. Αν είσαι χωρισμένος μοστράρεις συνεχώς να παίζεις με το παιδάκι σου και η η πονόψυχη συγκινείται << αχ καλέ τι υπέροχος μπαμπάς - πόσο θα θελα να γίνω μανούλα στo αγγελούδι του >>.
3. Αν το καμάκι είναι αναγνωρίσιμο ( καλλιτέχνης, αθλητής, δημοσιογράφος ) η χαζοχαρούμενη κολακεύεται και δαγκώνει το δόλωμα που της έχει αμολύσει ο δεξιοτέχνης πίτσι πίτσι του ΦΟΥ ΜΠΟΥ.
Σήμερα δεν μας βρήκε το μεσημέρι στο κρεβάτι, αλλά μας περίμενε πάλι το πληκτρολόγιο... με τον εαυτούλη μας όχι ολιγαρκή σε σκέψεις. Και ολιγαρχικό στη πεποίθησή ότι μόνο αυτός εξουσιάζει το προφίλ του, ενώ πλήθη παντογνωστών αναμένουν να του χαλάσουν το κέφι
Το μπαγάσικο το ανιψούδι μου, ο Αναστάσης, κάθε πρωί ξυπνάει με μιά καινούργια σκέψη στη κούτρα του. Σήμερα μου ξεφούρνισε ότι είδε τον Καβάφη στον ύπνο του - που τον κοίταζε σαν ξερολούκουμο - και του έκανε απαγγελία. Και του έδωσε αυτό το ποίημα... Θείο Μίμη αν δεν το αναρτήσεις μη με ξαναφωνάξεις να διορθώνω το κομπιούτερ σου. Στου καφενέ το βοερό το μέσα μέρος κάθεται ένας γέρος και μες των γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται εκείνα τα χρόνια... Και μουρμουρίζει, σώμα θυμήσου τες επιθυμίες που σε κύτταζαν και έτρεμεν η φωνή τους με το σώμα, όχι με την ψυχή τους... Τα χείλη μπουκωμένα ηδονές μασχάλες αφαλός με μυρωδιές τα σκέλια καυτερά και ιδρωμένα και η σκέψη στα πεπραγμένα... Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος από ηδονικές στιγμές άφθονες μυρωδικές... Αν με ρωτήσετε ποιές φράσεις είναι του Καβάφη και ποιές του Καφάση, ιδέα δεν έχω. Και μη μου πείτε ότι παρωδώ τον μέγιστο ποιητή μας - παρωδώ την κατάντια μου στο ΦΟΥ ΜΠΟΥ. Και πως να με πάρει ύπνος τις νύχτες όταν σκέφτομαι τα στραβά και τ΄ ανάποδά μας... Όπως την περίπτωση που κανένας δήμαρχος της Αθήνας ή αρμόδιος υπουργός, δεν έχει τιμήσει τη μνήμη της Μαρίας Κάλλας δίνοντας το όνομά της στην οδό Πατησίων. Αυτόν τον δρόμο το κορίτσι Μαρία Καλογεροπούλου τον ανεβοκατέβαινε καθημερινά από το 1940 ως το 1945 με λεωφορείο, με τραμ, με τα πόδια... Από το σπίτι της στο Ωδείο, στη βιβλιοθήκη, στη Λυρική σκηνή... Την Κυριακή με έχουν καλέσει οι συμπατριώτες μου Μεσσήνιοι στην προβολή της ταινίας-ντοκιμαντέρ << η δική μας Μαρία Κάλλας >>. Και σκέφτομαι πόσο δικό της παιδί της Αθήνας είναι η διάσημη ντίβα που περπάτησε, κουράστηκε, πείνασε στους δρόμους της στα χρόνια της κατοχής. Η Κάλλας δεν το ξέχασε και μέσω του ιδρύματος που φέρει το όνομά της, σπουδάζουν λυρικό τραγούδι δωρεάν νέοι. Μιά υποτροφία ίσως να παίρνει και ένα αγόρι ή κορίτσι που ανεβοκατεβαίνει και σήμερα της Πατησίων...
