.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::



ΠΑΡΕΛΘΟΝ 1



















Και  ξαφνικά  ωιμέ... τι  έπαθα,  τι  οίηση
στη  σκέψη  μου  σφηνώθηκε  η  ποίηση
το  βλέπω  εδώ  μέσα  και  σε  άλλους,
Θεέ  μου  σε  μικρούς  και  σε  μεγάλους.
Βρε  τι ναι  τούτο  όλοι  βγάλαμε  κάλους
  με ρίμες παριστάνουμε τους  παπαγάλους !
Παρατάω  λοιπόν  κι΄ εγώ  τις  αναμνήσεις
ποια  κείμενα  φωτό  και  μπούρδες  ρήσεις
χρήστες  και  χρήστριες  αν  παρατηρήσεις
έχουνε  ποιητική  διάθεση  στις προτιμήσεις.
Ψάχνω  λοιπόν κι΄ εγώ  για  ομοιοκαταληξίες
και   ας  μην  είναι  έξυπνες  αλλά  μαλακίες
αφήνω  την  φασαρία  της  πόλης  με μανία
λέω  ν΄αποσυρθώ  κάπου εις  την  Παιανία.    
   



  Όσο  μας  φωτίζει  ο  ήλιος  από  το  πρωί  ως  το  βράδυ με  κάτι  ασχολιόμαστε... Άλλοι  προσηλωμένοι  στη  δουλειά  τους, στα  παιδιά  και  στα  γατόσκυλά  τους,  διπλωματούχοι  αραγμένοι  στο  φραπεδάκι... Γέρος  εγώ  με  λίγες  ρουφιξιές  τσιγάρο  και  καφεδάκι   ώσπου  να  νυχτώσει  για  το  χαμομηλάκι... Και  μετά...      
Δεν  με  πιάνει  πιά  τις  νύχτες  ύπνος
και  όλο  θυμάμαι,  ώρες  μένω  ξύπνιος.
Πρόσωπα,  γεγονότα,  σα  να  ήταν  χτες
τι  λιακάδες  αλλά  και   κρύα  με  βροχές.
Πιλαλούσα  στα  χορτάρια  και  στο χώμα
παπαρούνες  κόκκινες  λουσμένες χρώμα.
  Πεταλούδες  και  μέλισσες  και χελιδόνια
μια  ζωή  μπροστά  που  έμοιαζε  αιώνια.

τι  συζητούσε  ο  Ωνάσης  με  τον  Τσόρτσιλ


-----------------------------------------

Βρίσκω  κασέτες  και  σημειωματάρια  με  διηγήσεις   του  Αριστοτέλη  Ωνάση, τότε  που  βολτάραμε  συνήθως  σε  παραλία  και  τον  ρωτούσα  να  μάθω  τι  συζητούσε  με  τον  Ουίνστον  Τσόρτσιλ  φιλοξενούμενό  του  στη  θαλαμηγό  << Χριστίνα >>..

  Πίνανε  το  ουισκάκι  τους,  καπνίζανε  το  πούρο τους...  και  μια  μέρα  του  λέει  ο  πατέρας  της  νίκης,  Άρη  πες  μου  καμιά  ιστορία  από  τότε  που  καμάκωνες  φάλαινες...  Και  ο  Σμυρνιός  του  διηγείται  πως  όταν  συμμετείχε  στο  φόνο  της  πρώτης  του  φάλαινας  στη  θάλασσα  του  Περού  και  την  είδε  να  ξεψυχάει  <<  ήτανε  θηλυκιά  και  ένιωσα  εγκληματίας  γιατί  μπορεί  να  άφηνε  ορφανό  το  φαλαινάκι  της >>... 

Και  ο  γέρος  τραβάει  μια  ρουφηξιά    και  του  λέει  << εγώ  να  δεις  πως  ένιωσα  όταν  είδα  τον  πρώτο    σκοτωμένο   στον  πόλεμο  των  Μπόερς... Σκέφτηκα  πως   άφηνε  πίσω  του  δικούς  του  ανθρώπους >>...

-   Σερ  Ουίνστον  -  λέει  ο  Ωνάσης  -  να  μου  πείτε πόσες  διαταγές  έχετε   δώσει  στο  πόλεμο  και  πόσες  χιλιάδες  άνθρωποι  έχουν  σκοτωθεί...

-  Μα  ήμουν  αμυνόμενος,  προσπάθησε  να  δικαιολογηθεί  ο  Τσόρτσιλ.

--  Κι΄ εγώ  από  την  άμυνα  ζωής,  πέρασα  στην  επίθεση  για  πλουτισμό... είπε  την  δικιά  του  δικαιολογία   ο  Σμυρνιός. 

Είχα  ρωτήσει  τον  Ωνάση  τι  κοιτάζει   (  σ΄ αυτή  τη  φωτογραφία )  ο  υψηλός  φιλοξενούμενός  του.

- Όχι  μόνο  κοιτάζει  τους  φωτορεπόρτερς,  αλλά  και  μου  λέει : <<    Κυνηγούν   εμένα  τον  πατέρα  της  νίκης,  αλλά  και  εσένα  τον  πατέρα  των  ερωτικών  σκανδάλων >>.

         

Έτσι  λοιπόν  περνούσαμε  εκείνο  τον  καιρό
πότε  στα  πάνω  μας,  πότε  στα  κάτω  μας,
από  μουλάρι  και βουνό   σε  μιά  θαλαμηγό
κι΄ από  τα κοτρώνια, με  τον Ωνάση  πλοηγό.

Εγέρασα,  βαρέθηκα  να  σας  τα  διηγούμαι
θα  μου  πείτε,  ως  ρεπόρτερ  προηγούμαι 
και  να  ακολουθείτε εσείς, με  ενδιαφέρον, 
ρε  πως  κατάντησα  ως πολυλογάς  γέρων










    

   



 
Την  περίοδο  που  ζούσα  στη  Νέα  Υόρκη  είχα  τάση  να  ιχνογραφώ  πρόσωπα  διάσημα,  γνωστά  ή  οικεία  σε  μένα...  και  να  τους  δίνω  μιά  έκφραση - χαρακτήρα  που  είχα  δημιουργήσει  εγώ  γι΄ αυτά.  Όπως  τον  Ωνάση  Δράκουλα  να  πίνει  το  αίμα  της  Κάλλας, τον  Χατζιδάκι  σκλάβο  του   καφέ  εσπρέσσο  και  της  μουσικής, τον  Ιόλα  εφηβολάτρη,   τον  Γουόρχολ  αποκεφαλιστή...
       


Έχοντας  μπροστά  μου  φωτογραφίες  με  διάσημα  πρόσωπα  που  συνάντησα  στην   δημοσιογραφική  καριέρα  μου, επιχειρώ  να ξεχωρίσω  τα  κορυφαία.  Το  βιβλίο  που  γράφω  προορίζεται  για  την  Αμερική  και  εκεί  οι  εκδότες  αρέσκοινται  σε  κατατάξεις.  Πρώτη  πεντάδα  λοιπόν   Αριστοτέλης  Ωνάσης,  Μαρία  Κάλλας,  Μελίνα Μερκούρη,  Σπύρος  Σκούρας,  Τέλης  Σαβάλας,  που  έτυχε  οι  συναντήσεις  μας  να  εξελιχθούν  και  σε    γνωριμία  φιλία. 
Άλλοι  πέντε  διάσημοι  που  πλησίασα  σε  απόσταση  αναπνοής  ήσαν  ο  Σπύρος  Άγκνιου, ο  Ηλίας  Καζάν,  ο  Σταύρος  Νιάρχος,  ο  Νέλσον  Ροκφέλερ, η  πρώην  αυτοκράτειρα    Σοράγια.  Με  την  τελευταία  μίλησα  για  λίγο,  αλλά η  στιχομυθία  μας  υπήρξε  εντυπωσιακή...
 << Δεν  είμαι  αυτοκράτειρα  πλέον >>  -  μού  είπε  -  αλλά  την  άφησα  άφωνη  << εξακολουθείτε όμως  να  έχετε  τα  ωραιότερα  μάτια του  κόσμου >>...
 Και  ο  Ροκφέλερ,  με  τον  οποίο  πέρασα  ένα  Σαββατοκύριακο  στη  φάρμα  του  Νικ  Παπαδάκου  στο  Πορτ  Τζέφερσον,  γελούσε  με  τα  ανέκδοτα  -  κυρίως  τα  σόκιν - που  έλεγα  στην  Διαλυνά  και  στον  Χατζιδάκι  και  του  τα    μετέφραζε  ο  οικοδεσπότης...
Αυτά  τα  αποκαλυπτικά  θα  περιέχει το  βιβλίο  μου  που  πιθανός  τίτλος  του  θα  είναι  << σε  απόσταση  αναπνοής >>.
    

κανένας - μα κανένας - δεν θυμάται
την κορυφαία Ελληνίδα σκοπεύτρια
( 5 χρόνια πρωταθλήτρια Ευρώπης ! )
--------------------------------------------------
H ΟΛΓΑ ΤΖΑΒΑΡΑ έγραψε ιστορία στην ελληνική σκοποβολή. Σκοπεύτρια με τις περισσότερες διεθνείς διακρίσεις. τίτλους, όπως πρωταθλήτρια Ευρώπης για πέντε (5) συνεχή χρόνια από το 1958 έως το 1962 στο αγώνισμα Τραπ γυναικών και κατάρριψη παγκοσμίου ρεκόρ του αγωνίσματος το 1961. Ανήκε στον πιο ιστορικό Ομιλο πήλινου στόχου. που ιδρύθηκε το 1890, από τον οποίο προέκυψε το 1937 ο Όμιλος Φιλάθλων Κυνηγητικού Όπλου (ΟΦΚΟ) που για πολλά χρόνια ήταν το κορυφαίο σωματείο πήλινου στόχου στην πατρίδα μας. Πέθανε το 2013 - ξεχασμένη.




ταξίδευε η φαντασία  μου
---------------------------------
Διαβάζω  τις  νεότερες  έρευνες  για  τους   Νεάντερταλ  και  σκέφτομαι  ότι  τα  πάντα  με  απασχολούσαν και  με  ταξίδευαν  σε  κόσμους  που  φανταζόμουν  από  μικρός. Όπως  μιά  προηγούμενη  ζωή  του  ήρωά  στο  βιβλίο  μου  <<  πεθαίνουν  και  οι  αθάνατοι >>... Ο  σπηλαιάνθρωπος  που συναντάει  την  σατανική  πρωτόγονη  γυναίκα...















ΠΡΟΓΟΝΟΙ  ΜΟΥ

Ιωάννης  Λυμπερόπουλος  απεβίωσε  19  Οκτωβρίου  1900 σε  ηλικία  70  ετών.

Η σύζυγός  του  Γεωργούλα  απεβίωσε  27  Οκτωβρίου  1900  σε  ηλικία  67  ετών.


Ηλίας  Ι. Λυμπερόπουλος  23 Απριλίου  1946

Ευγενία Ι. Λυμπεροπούλου 









σε απόσταση αναπνοής

με τους  διάσημους  του  20ού  αιώνα


Δεν τα  φάγαμε  όλοι  μαζί, αλλά  μαζί  τα  γλεντήσαμε   άσκοπα,  καθώς  θυμάμαι  τα  νταλκαδιασμένα   ξενύχτια  στο  τσακίρ  κέφι  των  Ελλήνων  θαμώνων με  υπόκρουση  το  μπουζούκι... Μας  βλέπανε  οι  ξένοι  και  ζηλεύανε,  που  τρωγοπίναμε  τον  αγλέουρα... που  χορεύαμε  συρτάκι  και  ζειμπεκιές  σπάζοντας  πιάτα,  σκορπίζοντας  γαρδένιες... Και  μετά  σουρωμένοι  να  φεύγουμε  με  ακριβό  αυτοκίνητο,  ρε  σύ  ξέρεις  ποιός  είμαι  εγώ...

Ποιός  ήσουνα  ρε  πεζεβέγκη  που  μέσω  της  αντιπαροχής  είχες  γίνει  ιδιοκτήτης  ακινήτων,  όπως  σήμερα  κινητών  τηλεφώνων...Μη  διαμαρτυρόμαστε  απαξάπαντες  λοιπίόν,  γιατί  πάρα  πολλοί  έχουμε  λερωμένη  τη  φωλιά   μας...




  γιατί  πάρα πολλοί  

Αριστοτέλης  Ωνάσης  Τζιμ  Λόντος  Νικ  δι  Γκρικ  Σπύρος Σκούρας  Ηλίας  Καζάν  Σπύρος  Άγκνιου  Τζον  Κασαβέτης Τέλης  Σαβάλας  

Μαρία  Κάλλας  Μελίνα  Μερκούρη  Κατίνα  Παξινού


   




προστέθηκε στις: Τετάρτη 19.04.2017

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster