N.K.
Αρκετοί θέλουν να μάθουν με ποιες κατηγορίες είχα ...δικάσει στο << Αθώος ή ένοχος ? >> ευυπόληπτα άτομα, όπως τον Θανάση Βέγγο που είχε καθίσει στο σκαμνί. Ο καλός μας άνθρωπος που δεν έδινε συνεντεύξεις τηλεοπτικές σε κανένα δέχτηκε να εγκαινιάσει μάλιστα την εκπομπή μου, όταν άκουσε το κατηγορητήριο :
Ακατάρριπτο παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης σωσιών. Ουάσιγκτον 1917 σωσίες του Τσάρλι Τσάπλιν - Σαρλώ
Για να πετύχεις σε μια δουλειά δεν χρειάζονται μόνο προσόντα αλλά να διαθέτεις και το απαραίτητο ειδικό βάρος. Αυτό το έλεγε ο Ωνάσης και τώρα που φυλλομετράω κείμενα και φωτογραφίες μισού αιώνα και πλέον, είμαι σίγουρος ότι πέτυχα στη καριέρα μου γιατί έπειθα την απλησίαστη για άλλους διασημότητα ότι δεν σκόπευα να την γδάρω - δηλαδή να την διασύρω. Με τον αυθορμητισμό, την τόλμη και την επιμονή λοιπόν του κυνηγού κατόρθωνα τελικά να συμφιλιώνομαι με το <<θεριό>>…
Με λίγα λόγια, στο σαφάρι του ρεπορτάζ πολλά άγρια θεριά συνάντησα αλλά ούτε τα σκότωνα, ούτε με κατασπάραξαν... Συμφιλιωνόμουνα ως κυνηγός με το θήραμα.
--------------------------------
LIBERO DORO
Καθώς τελειώνει ο χρόνος
σκέφτομαι όχι μόνο 365άρια μερόνυχτα αλλά δεκαετίες που πέρασα ως δημοσιογράφος. Ρεπορτάζ σε γεγονότα επί τόπου, συνεντεύξεις με πρόσωπα από κοντά, έρευνες, γνωριμίες με διασημότητες που κάποιες έγιναν και φιλίες. Αφοσιώθηκα στο επάγγελμα που αγάπησα και μου πρόσφερε πολλές χαρές - όσες τίποτα άλλο στην μακρόχρονη ζωή μου. Ήμουν ακόμη έφηβος όταν εγκατέλειψα την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και την ζωγραφική για να μπω στην δημοσιογραφία - συντάκτης στην << Αθλητική Ηχώ >>. Με το λεωφορείο, το τραμ, τον ηλεκτρικό στο γήπεδο, στο στάδιο, στο τερέν, στη πισίνα, με μολύβι και σημειωματάριο...
Και στη συνέχεια από την Ηχώ, στο << Εμπρός >> του Αλκιβιάδη Καλαποθάκη, με ιερά τέρατα της δημοσιογραφίας, όπως Σπύρος Μελάς, Νίκος Βεντήρης. Αθλητικός συντάκτης κι΄ εκεί, αλλά ταξιδεύοντας με ποδοσφαιρικές και ομάδες στίβου στο εξωτερικό να αρπάζω την ευκαιρία. Κοντά στα αθλητικά να περιγράφω και άλλα θέματα γενικού ενδιαφέροντος.
Τέλη δεκαετίας του 1940 με το τρένο, στην ενωμένη Γιουγκοσλαβία του Τίτο για αγώνα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Βρίσκομαι σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς που ζητάει την ανεξαρτητοποίησή του από την Μόσχα.
Το 1951 με πλοίο στους Μεσογειακούς αγώνες της Αιγύπτου του Φαρούκ, πριν την εκθρόνισή του... Δύο εβδομάδες στην Αλεξάνδρεια με τους χιλιάδες Έλληνες να κρατάνε ακόμη το εμπόριο και της τέχνες στην πόλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Και το 1952 στην Κωνσταντινούπολη να νικάει η εθνική μας ποδοσφαίρου τους Τούρκους μέσα στο φλεγόμενο γήπεδο Μιτάτ πασά και τους ομογενείς να μη τολμάνε να πανηγυρίσουν... Το βλέπω ότι δεν τους σηκώνει το κλίμα και θα αναγκαστούν σύντομα να εγκαταλείψουν την κοιτίδα του Βυζαντίου.
Είμαι αθλητικός συντάκτης, αλλά βρίσκομαι μέσα στην ατμόσφαιρα κοσμογονικών γεγονότων και θέλω να τα περιγράψω. Και αυτό κάνω, αποφασιστικό βήμα στην μετέπειτα καριέρα μου. Βελιγράδι, Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Κωνσταντινούπολη, Βερολίνο, Άμστερνταμ το ξεκίνημά μου... Και μέσα από ένα γήπεδο ή στάδιο απλώνομαι στα πέριξ όπου πολίτες και κυβερνήσεις γράφουν κι΄ αλλάζουν την ιστορία του κόσμου...
Έτσι ξεκίνησα στα πρώτα μου, αυτά σας μεταφέρω στα στερνά μου... Και ενώ τότε δεν μπορούσα να ξέρω την ιδιαιτερότητα και << ποιότητα >> του κάθε αναγνώστη της εφημερίδας... τώρα την γνωρίζω από κοντά μέσω του F/B και σε πολλές περιπτώσεις μένω κατάπληκτος με τις γνώσεις του ή την ημιμάθειά του...
LIBERO DORO
---------------- Δημήτρης Λιμπερόπουλος
===============
Όσο και να προσπαθούμε στο προφίλ μας να δείξουμε την ευγενική καταγωγή μας, η ρίζα του επώνυμού μας προδίδει πούθε βαστάει η σκούφια μας.
Δεν υπήρξαν μόνο η Μελίνα, η Βουγιουκλάκη, η Καρέζη, η Ναθαναήλ και η Λάσκαρη που συχνά τις αναφέρετε, μου λένε κάποιοι. Υπήρξαν και άλλες που έφυγαν και κάποιες που υπάρχουν ακόμα αλλά τις αγνοείτε.
Για να θυμηθώ... Για την Ελένη Ανουσάκη έγραψα πρόσφατα, όπως και για την Βέρα Κρούσκα. Υπάρχουν και η Άννα Φόνσου, η Μάρω Κοντού, η Μίρκα Καλατζοπούλου, η Νάντια Χωραφά, η Νόρα Βαλσάμη και άλλες πρωταγωνίστριες.
------------------------- 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος έχει πει ότι ο βασικός του δάσκαλος υπήρξε η αθλητικογραφία, γιατί εκείνη την εποχή που ξεκίνησε ως αθλητικός συντάκτης ήταν υποχρεωμένος να κάνει ρεπορτάζ και έρευνες, να παίρνει συνεντεύξεις, να περιγράφει και να σχολιάζει αγώνες. Επωφελήθηκε και από ταξίδια με αθλητικές ομάδες στο εξωτερικό και έγραφε εντυπώσεις και άλλα θέματα. Οι σταρ του Χόλιγουντ, οι Χρυσοί Έλληνες και οι λοιπές διασημότητες σε απόσταση αναπνοής ήρθαν μετά, όπως και τα δέκα βιβλία του. Και υπενθυμίζει ότι ξεκίνησε και ως σκιτσογράφος στην << Αθλητική Ηχώ >>. Να μερικά ιχνογραφήματά του κι΄ ανάμεσά τους ο συνάδελφος Μίμης Παπαναγιώτου.
Στο περιοδικό << Ταχυδρόμος >> του 1974 ανακαλύπτω συνέντευξη του ηθοποιού Χέλμουτ Μπέργκερ στον Γιάννη Τσένη, που τον προλογίζει με τα λόγια του Λουκίνο Βισκόντι ότι ο πρωταγωνιστής της ταινίας του << Καταραμένοι >> είναι ο ωραιότερος άνδρας του κόσμου.
Ο καλλιτέχνης μιλάει και για την πολιτική που την θεωρεί χυδαία όπως και τους πολιτικούς τιποτένιους, που αποτυγχάνοντας σε άλλους κλάδους της κοινωνίας καταφεύγουν σ΄ αυτήν. Μη διαμαρτυρόμαστε λοιπόν για τα σημερινά, πάντα ο κόσμος ήταν πλασμένος στα ίδια καλούπια...
===================
<< Αν εξαιρέσουμε την πνευματική διαφορετικότητα - λόγω ανατροφής, περιβάλλοντος, παιδείας - όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες αισθήσεις. Την γεύση και την όσφρηση, την όραση και την ακοή και τέλος την αφή, αυτό που μας κάνει να νιώθει ο ένας τον άλλο εξ επαφής...
Οσμιζόμαστε λοιπόν ευχάριστες ή δυσάρεστες μυρωδιές, βλέπουμε και ακούμε ότι υπάρχει γύρω και πιο μακριά μας και αγγίζουμε ότι μας αρέσει, χαιδεύουμε και φιλάμε ότι αγαπάμε, παλαβώνουμε με ότι ερωτευόμαστε >>...
Αυτά μου υπαγορεύει ο θείος Μίμης κι΄ εγώ το ανιψούδι του Αναστάσης τα χτυπάω στο πληκτρολόγιο, που μου το παρέδωσε... γιατί λέει... εκείνος αδύναμος και ανήμπορος δεν μπορεί να κάθεται μπροστά σε μιά τόσο όμορφη οθονίτσα, τη Νίτσα... Και με συμβουλεύει να συγκεντρωθώ γιατί θα μου μιλήσει και περί καρδιάς και ψυχής και μυαλού - << ναι Αναστάση κάνε μια στάση κι΄ άφησε την αυτάρεσκή σου τάση να περάσει >>...
Ο θείος Μίμης απ΄ ότι καταλαβαίνω ζηλεύει τους κοιλιακούς μου που τους καμαρώνω στο καθρέφτη, όπως εσείς τις αναρτήσεις σας στο προφίλ σας... Δεν ξέρω μόνιμα ή προς το παρόν θα με ανεχθείτε με τη Νίτσα να με καμαρώνει και τον θείο Μίμη να με ζηλεύει... ΟΥΑΟΥΟΥΟΥΟΥ ! ! !
============
Σε αυτές τις 15 φωτογραφίες ( μετά τα μεσάνυχτα οι πρώτες - μετά το μεσημέρι της επομένης ημέρας οι τελευταίες ) υπάρχει μιά ιστορία ενός ρεπόρτερ που χάρη στην αρχική οργή γι΄ αυτόν ενός διάσημου εφοπλιστή... που ξαφνικά έγινε θαυμασμός... τον έκανε παγκόσμια γνωστό και εξακόντισε στα ύψη την καριέρα του.
Ναι, σας μιλάω για τον εαυτό μου που τρία μερόνυχτα έμεινε στην αμμουδια της παραλίας της Γλυφάδας παραμονεύοντας τον εραστή της Μαρίας Κάλλας, τον Ωνάση, που την φιλοξενούσε στην θαλαμηγό του << Χριστίνα >> αραγμένη αρόδο. Αργά μετά τα μεσάνυχτα οι δεκάδες ξένοι δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και οπερατέρ που ξεροστάλιαζαν στην παραλία όλη μέρα, πήγαιναν για ύπνο. Εγώ πάνω σε μια κουρελού και με δίπλα μου τον φωτορεπόρτερ Ιορδάνη, ξαγρυπνούσα... Περίμενα την ευκαιρία να αντιληφθώ την έξοδο από την θαλαμηγό του κροίσου και της ντίβας, για να πετύχω το scoop της δημοσιογραφικής καριέρας μου.
Και το πέτυχα με την επιμονή και υπομονή μου, όταν ο Ωνάσης βλέποντας με τα κυάλια νυκτος ότι δεν το κουνούσα ρούπι, βγήκε με την άκατο ντούκου... ντούκου... στη στεριά. Και ποιος είσαι συ ρε βρυκόλακα που δεν πας να κοιμηθείς και παραμονεύεις την προσωπική μου ζωή, εγώ επεμβαίνω στη δική σου ? Και τσαφ το φλας του Ιορδάνη και να το πρωί η φωτογραφία στο << Έθνος >> και ή οργή και το μίσος του να γίνεται θαυμασμός, έλα να σου σφίξω το χέρι - αγαπάς τη δουλειά σου !
Και καθώς γράφω τα απομνημονεύματά μου... μη ξεχάσω και την κουρελού που είχα πάρει από τον γιούκο του σπιτιού μας και την έστρωνα στην αμμουδιά της Γλυφάδας... Πάνω της λαγοκοιμόμουνα και ονειρευόμουνα πως τσάκωσα στα πράσα το διασημότερο ελληνικό ζευγάρι του εικοστού αιώνα ! Την κρατάω για γούρι και τώρα που γράφω την έχω διπλωμένη δίπλα μου... Και ο Μιμάκος μέσα μου θυμάται τη μανούλα μας με το γιούκο της, ο Δημήτρης τον Ωνάση και την Κάλλας κι΄ ο μπαρμπα Μήτσος τώρα, βλέποντας τις φωτογραφίες, αναστενάζει...
================
εξομοίωση και ισοπέδωση είναι
κοινό γνώρισμα στην Ελλάδα
που κανένας δεν αναγνωρίζει άλλον ανώτερο από το εαυτό του. Ένας κατώτερος υπάλληλος μπορεί να κάνει υποκλίσεις στους ανωτέρους του, αλλά πίσω τους σχολιάζει ότι λόγω μέσων και τύχης κατέχουν τις θέσεις τους. Και στο στρατό ο λοχίας λέει, ποιος λοχαγός αν δεν ήμουν εγώ... κι΄ ο λοχαγός, ποιός συνταγματάρχης κι΄ ο συνταγματάρχης πιστεύει πως αξίζει για στρατάρχης ! Αλλά και στα Πανεπιστήμια οι μη κατέχοντες έδρας κουτσομπολεύουν ότι κάποιοι διδάσκουν από καθέδρας... και στην πολιτική οι τελευταίοι σε σταυρούς, κατηγορούν τους πρώτους ότι μαζεύουν ψήφους στους αγρούς ή με κουμπαριές και μπαταριές...
Αφήνοντας όμως τις ρίμες ( βάζω την τελευταία μου ) μπορεί να είναι και φήμες... Αλλά σ΄ αυτήν εδώ τη χώρα την ευλογημένη από τον Θεό και καταραμένη από τον Διάβολο, έτσι και δεν ενταχθείς σε κομματική παράταξη δεν βολεύεσαι στο βίο σου. Είναι όπως στο ποδόσφαιρο, αν δεν ανήκεις σε << θύρα >> φανατικών οπαδών - χουλιγκάνων δεν γίνεσαι προπονητής της εξέδρας και νταβατζής της ομάδας...
Γιατί τα λέω όλα αυτά... γιατί στην Ελλάδα το επιδιωκόμενο είναι να υπάρχει εξομοίωση και ισοπέδωση των πάντων. Όπως μπορεί ένας ταλαντούχος συνθέτης να έγραφε νότες μουσικής ώρες και ένας δίπλα του να του έξυνε τη μύτη του μολυβιού του... και να τους βραβεύουν και τους δυό ως δημιουργούς !
προστέθηκε στις: Τετάρτη 29.11.2017
