ΝΚ

LIBERO   DORO  magazino

γράφει  ο  Δημήτρης  Λιμπερόπουλος

Εδώ  και  χρόνια  έχω  πάψει  να  γράφω   στον  ελληνικό  Τύπο   και  αποφεύγω  συνεντεύξεις.  Δεν  έχω  χάσει  όμως  την  επαφή  μου  με  ξένα  κανάλια, που  μετά  τόσα  χρόνια  εξακολουθούν  να  ενδιαφέρονται  για  τους  Χρυσούς  Έλληνες  τους  οποίους  γνώρισα  σε  απόσταση  αναπνοής. Έτσι,  έχω  δώσει  συνεντεύξεις  σε  ξένες  τηλεοράσεις,  όπως  την  τελευταία  πριν  δύο  μήνες.

 Στις   19  Σεπτεμβρίου  ήρθε  στο  σπίτι  μου  στην  Αθήνα  πενταμελές  συνεργείο  της  γερμανικής  τηλεόρασης  ARD   που  με  την  θυγατρική  της  NRD  γυρίζουν  εδώ  και  μήνες   ντοκιμαντέρ  για  την  ζωή  του  Ωνάση.  Συγκινήθηκα  γιατί  μου  πρόσφεραν τούρτα  και  κρασί,  λέγοντάς  μου  <<  αύριο  έχετε  τα  γενέθλιά  σας  και  ευχόμεθα  να  συνεργαζόμαστε  αρκετά  χρόνια  ακόμη >>.  Μου  είχαν  προτείνει  να  συμμετάσχω  επί  τόπου  στα  γυρίσματα  από  Γλυφάδα  ως  Σκορπιό,  από  Μόντε  Κάρλο  ως  Μπουένος  Άιρες  και  από  Νέα  Υόρκη  ως  θάλασσες  του  Περού,  όπου  ο  Ωνάσης   νέος  καμάκωνε  φάλαινες,  αλλά   το  πνεύμα  πρόθυμο  το  σώμα  αδύναμο...

Λιμπερόπουλος: Nα ΄μαι λοιπόν με την μελαχρινή Αλεξάνδρα Παπαδόπουλος και την ξανθιά Γαβριέλα Βένγκλερ… Με καταγωγή από τον Πόντο η πρώτη, καθαρόαιμη Γερμανίδα η δεύτερη… Μόλις είχαμε τελειώσει τη συνομιλία μας για τον Ωνάση στο ντοκιμαντέρ του ARD και βλέπω στη φωτογραφία ότι ξαναπήρα τα κιλά μου μετά την ταλαιπωρία μου στο νοσοκομείο.

Αυτά  τα  λίγα  από  τον  ίδιο,  περισσότερα  από  τον  Παναγιώτη  Μήλα  συνεργάτη του  μεγάλου  εφημεριδά  Αλέκου  Φιλιππόπουλου  που  έζησε  από  κοντά  τον  δαιμόνιο  ρεπόρτερ  του  20ού  αιώνα :   Γράφει  πριν  δύο  χρόνια  στο  προφίλ  του :

«Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο «Αντιμόνιος» των 90 καρατίων, το ατίθασο άλογο της δημοσιογραφίας…»

Τον Οκτώβριο του 1984 είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά ένα θρύλο του έντυπου και του ηλεκτρονικού Τύπου. Τον Δημήτρη Λιμπερόπουλο. Τα κείμενά του τα διάβαζα στο προδικτατορικό «Έθνος», στη «Μεσημβρινή» και αργότερα στην «Απογευματινή».
Πριν από 31 χρόνια λοιπόν ήταν μεγάλη η έκπληξη και ακόμη μεγαλύτερη η χαρά που θα μπορούσα να δουλέψω δίπλα του στο εβδομαδιαίο περιοδικό ποικίλης ύλης «Εικόνες» που θα κυκλοφορούσε την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 1984. Το ιστορικό περιοδικό της Ελένης Βλάχου ξεκινούσε τη νέα του πορεία στο συγκρότημα της εφημερίδας «Έθνος» με διευθυντή  τον  Αλέκο  Φιλιππόπουλο.  Σε θέματα αποκλειστικά, ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος που σήμερα, 20 Σεπτεμβρίου 2015, γίνεται 90 καρατίων.

Ο  ΝΕΟΣ  ΚΟΣΜΟΣ  σας  παρουσιάζει  τον   νέο  τακτικό  συνεργάτη   του    Δημήτρη  Λιμπερόπουλο.

Λιμπερόπουλος: Ελπίζω την Άνοιξη να βρίσκομαι στην πρεμιέρα του πλέον φιλόδοξου σε πληρότητα ντοκιμαντέρ που αφορά τη ζωή και τη δράση του διασημότερου Έλληνα του 20ού αιώνα. Θα γυριστεί στις χώρες και τοποθεσίες που οδοιπόρησε από την γέννηση ως τον θάνατό του. Εδώ στιγμιότυπο από τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ στο σπίτι του Δημήτρη Λιμπερόπουλου.

(  ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ   Να διορθωθεί   στην  λεζάντα   Εδώ  στιγμιότυπο  από  συνέντευξή  του  στην  Γαλλική  τηλεόραση )

Το 1984 λοιπόν ο Λιμπερόπουλος (με γιώτα και όχι με ύψιλον, από το Libero που σημαίνει στα ιταλικά «αμπαρωμένη πόρτα»). Ως ποδοσφαιρικός όρος καθιερώθηκε να σημαίνει την πολύ καλά οργανωμένη και σφιχτή άμυνα, η οποία είναι προσαρμοσμένη να μη δίνει στον αντίπαλο ευκαιρίες για γκολ. Αυτό έκανε και κάνει ο Λιμπερόπουλος στη δημοσιογραφική του καριέρα: Δεν δίνει ευκαιρίες για αποτυχίες, δεν δίνει τη δυνατότητα να βάλει γκολ ο «αντίπαλος» είτε λέγεται Αριστοτέλης Ωνάσης, είτε λέγεται Μαρία Κάλλας, είτε λέγεται Μορίς Σεβαλιέ.

 Η πρώτη συνέντευξη που πήρε ο Λιμπερόπουλος στο εξωτερικό έγινε στο πόδι, στο αεροδρόμιο του Καΐρου, όπου συνάντησε τυχαία τον διάσημο Γάλλο ηθοποιό, τραγουδιστή και σόουμαν Μορίς Σεβαλιέ ο οποίος ήταν πρωταγωνιστής μιας ταινίας που γυριζόταν εκεί. Όταν έστειλε το κείμενο της συνέντευξης στο «Εμπρός» (το 1951) του ζήτησαν αποδεικτικά στοιχεία πως πήρε πράγματι τη συνέντευξη από τον Γάλλο σταρ. Ο Λιμπερόπουλος τότε επιστράτευσε ένα άλλο ταλέντο που είχε: τη ζωγραφική. Έκανε λοιπόν την καρικατούρα του Σεβαλιέ δύο φορές. Το πρώτο σκίτσο το κράτησε για τον εαυτό του ο ηθοποιός και το δεύτερο το έστειλε στην εφημερίδα, μαζί και με μία φωτογραφία που κατάφερε να εξασφαλίσει εν τω μεταξύ.

Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος έγινε παγκόσμια γνωστός ρεπόρτερ όταν το καλοκαίρι του 1959 κατόρθωσε να εξασφαλίσει αποκλειστική συνέντευξη και φωτογραφίες από τον Αριστοτέλη Ωνάση. Τη στιγμή που ο Ωνάσης συνομιλούσε με τον Λιμπερόπουλο στην ιστορική θαλαμηγό «Χριστίνα», 200 συνάδελφοί του, παπαράτσι και οπερατέρ από όλον τον κόσμο, προσπαθούσαν να μάθουν κάποια λεπτομέρεια ή να απαθανατίσουν κάποιο στιγμιότυπο από την «αρπαγή» της Μαρίας Κάλλας. Όλοι είχαν μείνει άναυδοι στην ακτή της Γλυφάδας βλέποντας τον ρεπόρτερ μόνο του με τον κροίσο. Η παγκόσμια αυτή επιτυχία έγινε στο τότε «Έθνος» και αποσπάσματα της συνέντευξης με φωτογραφίες μπήκαν πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και περιοδικά όλου του κόσμου.

Ο Λιμπερόπουλος εργάστηκε ως αθλητικογράφος στο «Εμπρός» του Αλκιβιάδη Καλαποθάκη κι από αυτή την εφημερίδα ξεκίνησε τα ρεπορτάζ του, τα οποία ο Σπύρος Μελάς χαρακτήριζε μπριλάντε δημοσιογραφία. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60  εργάζεται στο «Έθνος» όπου εκτός από τον Ωνάση κυνηγάει και τον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο στα νεανικά του φλερτ με Σουηδέζες πριγκίπισσες, αλλά και στις ιστιοπλοϊκές του ασχολίες. Μάλιστα, προαισθανόμενος ότι η Ελλάδα θα κερδίσει μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, με τον Κωνσταντίνο σπεύδει στη Νάπολη όπου έχει και από εκεί αποκλειστικά θέματα.  Κάνει  την  περιγραφή  της  τελευταίας  7ης  κούρσας του  χρυσού  ολυμπιακού  μεταλλίου  (  είχε  να  κατακτήσει  η  Ελλαδα  48  χρόνια  !  )  και  την  ακούει  όλος  ο  Ελληνισμός. 

 Στη φαρέτρα του ο ρεπόρτερ εκτός από τους μεγιστάνες, τους γαλαζοαίματους και τους διάσημους σταρ, έχει ακόμη διάφορους χαρακτηριστικούς τύπους της ελληνικής κοινωνίας, όπως ήταν η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, ο προστάτης των πτωχών Καραμουρτζούνης και ο τρελοπολιτικός Δελαπατρίδης που ζει ξεχασμένος στο Δρομοκαΐτειο.
Φυσικά δεν ξεχνά αυτούς που συνωστίζονται στους διαδρόμους των νοσοκομείων διεκδικώντας έστω ένα ράντζο. Ακολουθεί βήμα βήμα τα παιδιά που περπατάνε ολόκληρα χιλιόμετρα για να φτάσουν από το σπίτι τους στο σχολείο. Καταγράφει και προβάλλει τα αιτήματα όσων έχουν ανάγκη.

Το 1967, ένα μήνα πριν από την 21η Απριλίου, έχει άλλη μια αποκλειστική συνέντευξη. Αυτή τη φορά από τον αυτοεξόριστο Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος του λέει τα σχέδιά του και του εκθειάζει τις πολιτικές ικανότητες του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι δημοσιογραφικές επιτυχίες του ρεπόρτερ δεν έχουν τελειωμό από το 1951 μέχρι και το 1979. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων. Το πρώτο του είχε τον τίτλο «Ο Ωνάσης όπως τον γνώρισα» (Εξάντας, 1982). Η προετοιμασία για τα επόμενα βιβλία του τον κράτησε μακριά από τις εφημερίδες και τα περιοδικά όταν το 1984 μια πρόσκληση τον αναστάτωσε. Ήταν από τον Αλέκο Φιλιππόπουλο που του πρότεινε συνεργασία στο περιοδικό «Εικόνες».
Στο επετειακό τεύχος – αφιέρωμα για την πρώτη εξαετία της εφημερίδας «Έθνος» 1981-1987 ο Λιμπερόπουλος γράφει:
«Όταν προετοιμάζονταν οι «Εικόνες» με ειδοποίησε ο Αλέκος Φιλιππόπουλος πως με θέλει. Μου προξένησε έκπληξη γιατί, πέντε χρόνια μακριά από τη δημοσιογραφία, κανένας εκδότης ή διευθυντής δεν με είχε θυμηθεί. Ποιον, εμένα, τον ακάματο εργάτη και πολεμιστή των χαρακωμάτων, που τα ρεπορτάζ μου ήταν συνήθως πρωτοσέλιδα και τις εκπομπές μου στην τηλεόραση τις σχολίαζε ο κόσμος για πολλές μέρες. Είναι όμως αλήθεια ότι είχα τη φήμη του ατίθασου αλόγου της δημοσιογραφίας και γι’ αυτό άλλαζα συχνά εφημερίδες, γιατί τα αφεντικά με θέλανε να τραβάω τους κουβάδες στο μαγγανοπήγαδο… Πνιγμένος στα χειρόγραφα, αφού για πέντε χρόνια έγραφα για τον εαυτό που χωρίς να δημοσιεύω τίποτα, λυπήθηκα όλη αυτή την πνευματική και σωματική κούραση, που ίσως να πήγαινε χαμένη, μιας και είχα αηδιάσει με τις εκδόσεις βιβλίων. Και πώς να μην ένιωθα άσχημα αφού η έκδοση του «Ωνάσης, όπως τον γνώρισα» εξαντλήθηκε χωρίς όμως ο εκδότης του να το ξανατυπώνει. Έτσι το μήνυμα του Φιλιππόπουλου έμοιαζε σε μένα σαν το τηλεγράφημα του Ζορμπά στον γραφιά «έλα αμέσως, βρήκα πέτρα ωραιότατη». Όταν πήγα στα γραφεία του «Έθνους» κι είδα αυτό το κολοσσιαίο συγκρότημα με τις μεγάλες κλιματιζόμενες αίθουσες, τα κομπιούτερς, το εστιατόριο, όλες τις ανέσεις που δεν είχε η δική μας γενιά, δεν μαγεύτηκα τόσο όσο συγκινήθηκα… Θυμήθηκα τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, τον Κώστα Πρετεντέρη, το Νίκο Φώσκολο, τον Πέτρο Αναγνωστόπουλο, το Γιάννη Καψή, τον Τάκη Λαμπρία, τον Δημήτρη Μαρούδα, ακόμα και το μέγα Σπύρο Μελά, να μη χωράμε στα γραφεία και να γράφουμε στριμωγμένοι… Ο Γιάννης Κοκκινάκης με βοηθό τον Χρήστο Πασαλάρη είχανε ευρύχωρο γραφείο και τους ζηλεύαμε.

 Όταν μπήκα στο σημερινό γραφείο του Αλέκου τα έχασα, γιατί στις αναμνήσεις μου είχαν εξαλειφθεί όλα τα στάδια της εκπληκτικής δημοσιογραφικής ανόδου του διευθυντή του «Έθνους» και είχα γυρίσει στα πρώτα μας βήματα στην οδό Λυκούργου του «Εμπρός» του Καλαποθάκη… Ο Φιλιππόπουλος ήταν τότε ένα αδύνατο μελαχρινό παιδί, σκυμμένο σε κάποια κείμενα… Αυτό το παιδί, εξαλείφοντας κάθε άλλη ενδιάμεση ανάμνηση, το έβλεπα τώρα μπροστά μου να μου χαμογελάει με την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά που του έδινε ο τίτλος του πιο πετυχημένου οργανωτή δημοσιογράφου, του Μεγαλέξανδρου του επαγγέλματος, όπως τον αποκαλώ εγώ. Ο Αλέκος Φιλιππόπουλος με κοίταζε κατάματα σαν να με ρωτούσε τι είχα γίνει τόσο καιρό… Τι να του έλεγα; Πως είχα μπει σαν τη χελώνα στο καβούκι μου, μασουλώντας πέντε χρόνια χαρτί και μελάνι; Εκείνος όμως με έβγαλε από τη δύσκολη θέση μου λέγοντας τη μαγική λέξη, όπως τότε στην «Απογευματινή» της πρώτης κυκλοφορίας, που με είχε χρίσει κόλιουμνιστ:

– Δημήτρη, περιμένω χειρόγραφα.

Έτσι λοιπόν ξαναβγήκα από το καβούκι μου, στέλνοντας στον Αλέκο Φιλιππόπουλο χειρόγραφα, που πάντοτε τα τιμούσε κι ήμουνα περήφανος γι’ αυτό. Γιατί το παντοτινό μου παράπονο, στα τριάντα χρόνια της δημοσιογραφικής μου καριέρας, ήταν πως ελάχιστοι εκδότες και διευθυντές ήξεραν να ξεχωρίσουν το μπριλάντε χειρόγραφο από τη σαβούρα. Κι ο Αλέκος Φιλιππόπουλος είναι σε θέση, όχι μόνο να διαισθάνεται την επιτυχία και να ανεβάζει την κυκλοφορία, αλλά και να ξεχωρίζει χειρόγραφα. Κι εγώ του είμαι υπόχρεος γιατί έδωσε έμφαση στα δημοσιεύματά μου στις «Εικόνες», αλλά και παλιότερα στην «Ελευθεροτυπία» των 80 πιονέρων, όταν πρωτοδημοσιεύτηκε ο «Ωνάσης μου» σε πολλές συνέχειες και με πολλές φωτογραφίες».

Αυτά είχε γράψει ο Λιμπερόπουλος στο κείμενό του που εξηγούσε πώς πήρε την απόφαση να επιστρέψει και πάλι στα δημοσιογραφικά γραφεία.

Βέβαια το πιο σημαντικό προσόν του ρεπόρτερ ήταν και είναι ο σεβασμός στο χειρόγραφό του και το πάθος για δημιουργία. Θα έλεγα ακόμα και το πάθος για την τελειότητα στην οποία έφθανε αφού καθοδηγούσε με τον επαγγελματισμό του και όλους τους συνεργάτες του. Τρανή, μικρή απόδειξη οι φωτογραφίες που κοσμούν αυτό το κείμενο. Είναι δικές του κειμενολεζάντες  που δημοσιεύθηκαν  στις «Εικόνες».

«Ο Μέγιστος Εφημεριδάς» που οδήγησε τρεις ημερήσιες εφημερίδες στην κορυφή 

Για τον Φιλιππόπουλο ο ρεπόρτερ έχει γράψει στην ιστοσελίδα του:
«Αλέκος Φιλιππόπουλος, ο Μέγιστος Εφημεριδάς, που οδήγησε τρεις ημερήσιες εφημερίδες στην πρώτη κυκλοφορία («Απογευματινή»-«Ελευθεροτυπία»-«Έθνος» ). Καθιέρωσε τον μπουμπουνιστό τίτλο, τη φωτογραφία-ντοκουμέντο, αλλά και το προκάτ θέμα, όπως: «Ράντσα στους διαδρόμους των νοσοκομείων». Μας έλεγε: «Κόψτε το κεφάλι σας, αλλά φέρτε μου φωτογραφία»! Αν δεν ήταν ο ευρύνους Φιλιππόπουλος, ίσως άλλος στενοκέφαλος εκδότης να μη δημοσίευε του ιδιότυπου στυλ μου ρεπορτάζ-συνεντεύξεις στην «Απογευματινή». Μισούσε την τηλεόραση, επενέβαινε να μου κόβουν τις εκπομπές μου, προβλέποντας ότι μέσω αυτής επέρχεται ο ξεπεσμός και της έντυπης δημοσιογραφίας.
«Γνώρισα πολλά θεριά. Τα δάμασα όλα…».
Αυτή η τελειομανία του ήταν το όπλο που τον έφερε νικητή σε κάθε του μάχη. Μάλιστα όπως τιτλοφορεί ένα από τα εκατοντάδες κείμενά του  «Στο σαφάρι δεν σκότωσα θηρία, ούτε με κατασπάραξαν αυτά…».

Ελπίζω  να  συνεχίσω  με  την  ίδια  όρεξη  και  ζήλο  στον  ΝΕΟ  ΚΟΣΜΟ.