Ο  ΤΖΟΝ  ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ αν  και  άριστος ηθοποιός,  θα  μείνει  στην  ιστορία  του  Χόλιγουντ ως πρωτοπόρος κινηματογραφιστής  πίσω  από  την  κάμερα. Δημιουργός  του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, που  δεν δεσμευόταν  στον  παράγοντα χρηματοδότης. 

Γεννήθηκε το 1929 στη Νέα Υόρκη, από  Έλληνες  μετανάστες,  τους Νικόλα και Κατερίνα Κασσαβέτη.  Σπουδάζει αγγλική φιλολογία αλλά  τον  μαγνητίζει η  ηθοποιία. Αποφοιτά  το  1950    από την New York Academy of Dramatic Arts. Περιπλανιέται για λίγο  με μικρό θεατρικό θίασο. Το 1953  εμφανίζεται    στη  ταινία  «Ταξί» του Γκρέγκορι Ρατόφ. Συμμετέχει  και  σε  σίριαλ  σε ρόλους «  ανήσυχων ταραγμένων νιάτων». Το 1957  σε ραδιοφωνική  εκπομπή  ζητάει  στους ακροατές  από ένα  δολάριο  για να χρηματοδοτήσουν τα όνειρά του!  Του  στέλνουν  πάνω  από  2.000  δολάρια. Και  χωρίς  ολοκληρωμένο   σενάριο  ξεκινάει  το  γύρισμα  ταινίας  στους  δρόμους  της  Νέας  Υόρκης,  με  ερασιτέχνες  τεχνικούς  και νέους  ηθοποιούς, 
Το αυτοσχέδιο  σενάριο παρακολουθεί  την ιστορία μιας  παρέας έγχρωμων μουσικών της τζαζ, θέτοντας τσεκουράτα  ερωτήματα με  μιά  «περιθωριακή» ματιά  στο  κόσμο  που  ζούμε... Μη  βρίσκοντας  αίθουσες  προβολής  στις  ΗΠΑ  γίνεται  γυρολόγος  της  ταινίας  του  «Σκιές»  στο  εξωτερικό,  από  όπου οι  πρώτες κριτικές για πρωτοποριακό επίτευγμα!

Το  αναπάντεχο Βραβείο Κοινού στο  Φεστιβάλ  της Βενετίας ( 1960 ) του  ανοίγει  τις  αίθουσες   στις  ΗΠΑ, όπου παίρνει  τη  σφραγίδα  της  καλλιτεχνικής  και  εμπορικής  επιτυχίας.  Η  Paramount  του  αναθέτει να σκηνοθετήσει  (1961) το δράμα  «Too Late Blues»,  που  καταλήγει  σε  εισπρακτική   καταστροφή. H  United Artists,  του αναθέτει τη σκηνοθεσία της ταινίας «A Child Is Waiting», με παραγωγό τον περίφημο Stanley Kramer. Πριν  το  τελικό  μοντάζ  σκηνοθέτης  και  παραγωγός  διαφωνούν  και  ο  Κασσαβέτης  αποχωρεί, αποκηρύσσοντας  κάθε  σχέση  του  με  την  ταινία.... Έτσι  αρχίζει  η  προσωπική  χρηματοδότηση  των  ταινιών  του,  από  τις  αμοιβές  του  ως  ηθοποιός  σε  χολιγουντιανές  ταινίες. «The Killers» του Don Siegel, «Το Μωρό της Ρόζμαρι» του Ρομάν Πολάνσκι, «Τα  12  καθάρματα » του Robert Aldrich  που  του  δίνει  το  Όσκαρ Β'  Αντρικού Ρόλου.

Το 1968  επιστρέφει  ως  σκηνοθέτης : «Πρόσωπα», με  πρωταγωνίστρια  την  γυναίκα  του Τζίνα Ρόουλαντς.  Τεράστια εισπρακτική επιτυχία  και  καλλιτεχνικός  θρίαμβος με δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ ( που  κατάντησα,  στα  Όσκαρ,  χαριτολογούσε  ο  ίδιος )  και πέντε βραβεύσεις  στη  Βενετία! Το 1970  η  μεγάλη  επιτυχία «Σύζυγοι», με το δίδυμο Πίτερ Φολκ - Μπεν Γκατζάρα, το 1971    «Μίνι και Μόσκοβιτς». Το 1974  επιστρέφει  στην  ανεξάρτητη  παραγωγγή  με το αριστούργημά του «Μια Γυναίκα Εξομολογείται»  που  οδηγεί  την Ρόουλαντς  σε υποψηφιότητα  Όσκαρ. Ακολουθούν «ο θάνατος ενός Κινέζου μπούκι», «Νύχτες Πρεμιέρας», «Γκλόρια», «Ερωτική Θύελλα».

Η τελευταία του ταινία  «Big Trouble» το 1985, θυμίζει  τους  πρώτους  του  καυγάδες.  Με  ένα  ποτήρι  στο  χέρι  ο  Κασσαβέτης, σε  κακή  κατάσταση  υγείας,  παραπαίει   προς  το  FINE  καριέρας  και  ζωής...   Οι  παραγωγοί  θα πετσοκόψουν  το μοντάζ του...  Το «Woman of Mystery» θα είναι η τελευταία δουλειά του στο θέατρο  το  1987.  

Ο Κασσαβέτης πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1989. Ο γιος του Νικ, συνεχίζοντας  στα  αχνάρια  του  ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, το  1997 θα  κάνει  την  ταινία  «She's So Lovely» προσαρμοσμένη  σε  άπαιχτο   σενάριο  του  πατέρα  του.

Τζίνα Ρόουλαντς 

Και η  Τζίνα Τόουλαντς (γεννήθηκε  το  1930) τέλειωσε  την  New York Academy of Dramatic Arts,  όπως  και ο Τζον Κασσαβέτης. Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στο Εφτά Χρόνια  φαγούρας του Τζορτζ Άξελροντ. Το 1956 συμπρωταγωνίστησε με τον Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον στη θεατρική παράσταση Middle of the Night.

Κατά τη δεκαετία του '60 υποδύθηκε την κωφάλαλη σύζυγο του Ρόμπερτ Λάνσινγκ στη δραματική σειρά 87th Precinct,  καθώς και στη σειρά Target: The Corruptors. Συμμετείχε επίσης ως γκεστ στις σειρές: The Lloyd Bridges Show, Breaking Point και Alfred Hitchcock Hour. Το 1967 έλαβε το ρόλο της κοσμικής Αντριέν Βαν Λάιντεν στην θρυλική σαπουνόπερα Πέιτον Πλέις.

Κατά τη δεκαετία του '70 συνέχισε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις κυρίως ως γκεστ σε σειρές και τηλεταινίες όπως το: Strangers: The Story of a Mother and Daughter όπου ερμήνευσε το ρόλο της καρκινοπαθούς κόρης της Μπέτι Ντέιβις.

Έλαβε δυο Βραβεία Έμμυ το πρώτο το 1989 για την τηλεταινία The Betty Ford Story και το δεύτερο το 1991 για την τηλεταινία Face of a Stranger.

Ταινίες της  με τον Τζον Κασσαβέτη

Η Ρόουλαντς  σκηνοθετήθηκε για πρώτη φορά από το σύζυγό της Τζον Κασσαβέτη το 1963 στην ταινία  Σε Περιμένει το Παιδί μας (A Child is Waiting). Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα για την ταινία του Κασσαβέτη Πρόσωπα (Faces)το 1968. Η συνεργασία τους συνεχίστηκε με τις ταινίες: Οι Ασύλληπτοι (Machine Gun McCain, 1969), Μίνι και Μόσκοβιτς (Minnie and Moskowitz, 1971), Μια Γυναίκα Εξομολογείται (A Woman Under the Influence, 1974) για την οποία έλαβε το βραβείο κριτικών Χρυσή Σφαίρα και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Ακολούθησαν  Ενας Δολοφόνος στο Πλήθος (Two-Minute Warning, 1976), Νύχτα Πρεμιέρας (Opening Night, 1977), Γκλόρια (Gloria, 1980) (για το οποίο έλαβε τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου Ρόλου), Η Τρικυμία (Tempest, 1982) (βασισμένο στο θεατρικό του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και γυρισμένο στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Πολ Μαζούρσκι) και Ερωτική Θύελλα (Love Streams, 1984) το οποίο έλαβε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η Τζίνα Ρόουλαντς στο Φεστιβάλ των Καννών το 2006

Μετά το θάνατο του Κασσαβέτη, η ηθοποιός συνέχισε να επιλέγει ρόλους σε ανεξάρτητες και ποιοτικές παραγωγές όπως  το Χάρισε μου τ' Άστρα (Unhook the Stars, 1997) σκηνοθετημένη από το γιο της Νικ. Η Ρόουλαντς το 1998 υποδύθηκε τη σύζυγο του Σον Κόνερι και  τη μητέρα της   Αντζελίνα  Τζολί.

Νικ : Άφησε  τις  περιλήψεις και  κάνε  στον  "Κατακλυσμό"  σου  μιά  πλήρη  μετάφραση...