|
::
Επιλέξτε θέμα προς προβολή
:: |
| ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ
εν μέσω δριμυτάτου ψύχους
μέγα θερμαντικόν το φέισμπουκ
( η προ και η μετά Χρηστών διαδικτύου εποχές )
-------------------------------------------
Σήμερα θα μιλήσουμε για την π. Χ. ( προ Χρηστών Διαδικτύου ) και για την μ.Χ. ( μετά Χρηστών Διαδικτύου ) εποχές.
Στη πρώτη, ο ανήμπορος γέρος όσο καταλάβαινε ότι πλησιάζει το ΤΙΠΟΤΑ τόσο ένιωθε να εξαφανίζονται τα ΚΑΤΙ της ζωής του στη λησμονιά. Κατείχε ή δεν κατείχε δύναμη και ισχύ, απολαύσεις και πλούτη, όλα ( πολλά ή λιγοστά ) έμεναν πίσω... αναμνήσεις ξεθωριασμένες από τον αδυσώπητο χρόνο που τον οδηγούσε από την ύπαρξη στην ανυπαρξία. Το σφρίγος, η ζωτικότητα, η ομορφιά, είχαν γίνει ρυτίδες
στο πρόσωπο και δυσκινησία στα πόδια. Ο αρκετά ηλικιωμένος μαράζωνε σε μιά πολυθρόνα, άκουγε ραδιόφωνο, έβλεπε τηλεόραση - ακροατής και θεατής της ζωής των νεωτέρων σε ηλικία...
Να όμως που στη τωρινή εποχή - ως χρήστης - κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του, παρακολουθεί τα συμβαίνοντα σε όλη την οικουμένη, εκφράζει σχόλια και απόψεις επί των πάντων δημόσια - με εγωισμό, έπαρση, φανατισμό...
Αυτή είναι η ψευδαίσθηση που παρέχει αυτός εδώ ο μ. Χ. χώρος στους πάντες, ακόμη και στους υπέργηρους, ότι δεν είναι αμελητέοι, ασήμαντοι...
Οσο διάβαζα περισσότερα βιβλία τόσο αναρωτιόμουνα γιατί οι σοφοί δεν είχαν αποφανθεί με βεβαιότητα αν υπάρχει Θεός ή γιατί υπήρχε ο διαχωρισμός θρησκειών...
Στη Νέα Υόρκη ένα βράδι ο Ωνάσης - που του άρεσε να φέρνει τη κουβέντα σε θέματα δυσνόητα και αφηρημένα - ρωτάει ξαφνικά τον Χατζιδάκι :
- Μαέστρο ποιάς θρησκείας ψαλμωδίες λες να αρέσκεται να ακούει ο Θεός ?
- Μεταφυσική ερώτηση, χαμογελάει ο Μάνος και γυρίζει σε μένα :
- Εσύ τι λές ?
- Ξέρω γω
?
- Να μάθεις, τι ρεπόρτερ είσαι. Ο Χατζιδάκις απολάμβανε την σπιρτόζα κουβεντούλα του, όπως κι΄ εγώ που έμενα κατάπληκτος για τις γνώσεις του.
----------------------
Αρχίζω και βλέπω ξασπρισμένες
και θαμπές τις φωτογραφίες μου
----------------------------------------------
Δεν είναι ανάγκη να ζήσεις πολλές ζωές, γιατί σε μια και μόνο αρκεί να ονειρευτείς τις προηγούμενές σου, που δεν είναι άλλες από τις διαφορετικές περιόδους της μιάς και μοναδικής που θυμάσαι και ονειρεύεσαι όπως εγώ συχνά, τώρα τελευταία… Άλλη ζωή στα τρυφερά σου χρόνια, άλλη στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, άλλη στο στρατό και εντελώς διαφορετική στην ανηφόρα της δημιουργίας σου και στο γράπωμά σου στη κοινωνία με νύχια και με δόντια…Και τα κοριτσόπουλα, οι γυναίκες, διαφορετικές ιστορίες στην αυτή όμως ζωή σου…
Και στα στερνά, η κατηφόρα με κοτρώνες κι΄αγκάθια, απόφυγε τούτο, πρόσεχε αυτό, μη εκείνο, προστάζει ο γιατρός με μια σακούλα φάρμακα για να μπορέσεις να φτάσεις στο τέλος μπουσουλώντας, όπως όταν ξεκίνησες… Μόνο που τότε δεν καταλάβαινες τι σου γινότανε, ενώ τώρα κάνεις απολογισμό ζωής.
η ίδια η ζωή μας
έχει διαφορετικές ζωές
------------------------------- ( σε ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ )
1. Ξεκινάω την περιγραφή γιά τις προηγούμενες περιόδους της ζωής μου από τα γόνατα της μανούλας μου... Ιδέα δεν είχα ότι με έφερε στο κόσμο, ότι δίπλα μου είναι θεία και ξαδερφούλα... Δεν ήξερα τι είναι συγγενείς, ούτε τι σημαίνει μάνα που με τάιζε, με ξεσκάτωνε, με χαιδολογούσε, με προστάτευε.
Όταν άρχισα να λέω, μαμά... μπαμπά... και να μιλάω, ηξερα πως εγώ ήμουνα ο Μίμης ο παντοκράτορας του σπιτιού. ... Είμαστε κι΄ οι τρεις αχώριστοι όχι μόνο στο σπίτι, αλλά και σε βόλτες με τη μαμά και το μπαμπά με ωραία ρούχα, όπως κι΄ εγώ με τα δικά μου. Τί ? Αν ήξερα ότι είμαι Έλληνας, Χριστιανός Ορθόδοξος ? Μπα, όλοι ίδιοι μου φαινόντουσαν με κεφάλι, χέρια και πόδια...
2. Και η ζωή μου συνεχίζεται, από τη μωρουδίστικη στη παιδική. Ο πατέρας μορφωμένος, η μητέρα του Δημοτικού - τότε τα κορίτσια δεν τα στέλνανε στο Γυμνάσιο. Μοναχοπαίδι στο αγρόκτημά μας, δεν εύρισκα παιδιά να παίξω, τρεχαλούσα με το σκύλο μας στα χωράφια. Τις Κυριακές και τις γιορτές ο πατέρας μας πήγαινε στο κινηματογράφο, διάλεγε έργα με ιστορική υπόθεση, βιογραφικά ή Τσάρλι Τσάπλιν. Επισκεπτόμαστε και μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, όπου μου εξηγούσε τι βλέπαμε. Αυτή η προεφηβική περίοδος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπόλοιπη ζωή μου, που ο γονιός μου φρόντισε να τη προικίσει με πνευματικά εφόδια.
3.
Η εφηβεία ξεχωριστή ζωή στη ζωή μου. Ο πατέρας ήθελε να γίνω αρχιτέκτονας, η μητέρα μου έλεγε, παιδί μου γίνε ότι σου αρέσει αλλά πρώτα απ΄ όλα καλός άνθρωπος. Ζωγράφιζα και έγραφα σε χαρτιά, κυρίως όμως διάβαζα βιβλία, από Αθλίους και Κόμη Μοντεκρίστο ως τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου. Άρχισα να πηγαίνω και στο γήπεδο του Πανιωνίου, έδωσα λίγες κλωτσιές στη μπάλα με τα τσικό. Κοντά μας ήταν ένας σταύλος αλόγων του προπονητή Ροδοκανάκη, τα χάιδευα στη χαίτη. Έτσι και πατήσεις στον ιππόδρομο θα σου κόψω τα πόδια, μου έλεγε ο πατέρας. Δυστυχώς πάτησα και παραπάτησα...
Αχόρταγη η ηδονή σαν το στομάχι... και λεύτερη η σκέψη σαν αετός στον ουρανό...
Εμφανιζόμαστε στη ζωή κλαίγοντας και τσιρίζοντας, μη καταλαβαίνοντας από που ρχόμαστε και που πάμε... Φεύγουμε βογγώντας και γκρινιάζοντας με την απορία ποιό το τελικό κέρδος αφού εγκαταλείπουμε τα πάντα. Η ζωή λοιπόν είναι το ΠΑΝ - ακόμα ο παράδεισος και η κόλαση - και μετά το ΤΙΠΟΤΑ.
Το στρατιωτικό ήταν μιά εντελως διαφορετική παρένθεση στη ζωή μου. Η παιδική, η εφηβική περίοδος με τους γονείς και τους δασκάλους, τώρα με τις διαταγές κάποιων με γαλόνια στο αμπέχονο... Εμπρός μαρς, μεταβολή και να σε στέλνουν να ξεφλουδίσεις πατάτες ή να καθαρίσεις τη Καλλιόπη... Και ο πατέρας με αγωνία για το μοναχοπαίδι του, που ίδρωσε στα γυμνάσια, το φύσηξε ο αέρας και πούντιασε με 40 πυρετό. Στο στρατιωτικό νοσοκομείο η πατρίς μου φόρεσε και ρομπ ντε σαμπρ.
Στο στρατό σμίγουνε κάθε καρυδιάς καρύδια, έμαθα πράματα που δεν ήξερα κι΄ άκουσα κι΄ ανήκουστα... Με είδε ο γιατρός που διάβαζα ένα βιβλίο και μου λέει << σου αρέσει ο Ντοστογιέφσκι,,, >>. Και από το διπλανό κρεβάτι με ρωτάνε << σε ποιά ομάδα παίζει αυτός >> ? Φόρεσα το χακί με νερουλό μυαλό και το βγαλα με πηγμένο. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως σήμερα θα καλέσουνε τους δεκαεφτάρηδες στις κάλπες.
Ειχε ρθεί στην Αθήνα η Φρανσουάζ Αρνούλ, ηθοποιός και τραγουδίστρια, ίνδαλμα της γαλλικής νεολαίας. Με τα λίγα γαλλικούλια μου τολμάω και της παίρνω συνέντευξη και στο τέλος της δίνω το πανάκριβο στιλό μου για αυτόγραφο. Ξεχνάω να το πάρω πίσω, αργότερα της το ζητάω και μου λέει, όταν ρθείς στο Παρίσι θα στο επιστρέψω.
Τη πρώτη μου αποστολή στο εξωτερικό την έκανα ως αθλητικός συντάκτης στους Μεσογειακούς αηώνες, στην Αίγυπτο, το 1951. Στο αεροδρόμιο του Καίρου βλέπω τον Μορίς Σεβαλιέ, μύθο καλλιτέχνη, του ζητάω να μου πει λίγα λόγια. Δεν έχω φωτογράφο και του σκαρώνω ένα σκιτσάκι. Του αρέσει και το κρατάει... Του κάνω και δεύτερο που μου το υπογράφει. Να όμως ένας φωτογράφος, τσακ, να και η φωτογραφία.
------------------------
Μόλις έλαβα από την Αυστραλία αυτό το μήνυμα του Γιώργου Βασιλόπουλου :
Είμαι κι εγω ένας ακόμη που γράφει μιαν ιστορία μικρή, σαν εκείνες που μας έλεγαν οι γιαγιάδες για να κοιμηθούμε... Μόνο που σ' εκείνες "όλοι ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα"... Γεννημένος στην Κόρινθο, πτυχιούχος Νομικής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης , δικηγόρος ων στην Κόρινθο αποφάσισα να βρω την πατρίδα εκτός..τη δίκη μου την κρατώ εντός αλλα αυτή που θα μου είναι φιλόξενη την ψάχνω στην μακρινή Αυστραλία, όπου κάνω μεταπτυχιακο στο ναυτικό δίκαιο, στο Brisbane!
Βαθύτατα πολιτισμενος και βαφτισμένος με το νερό της παράδοσης, αποφάσισα πως η ποιότητα κρύβεται στην αληθεια και γι αυτο έπρεπε να φυγω απο το ψέμα της Ελλάδας. Η μητέρα μου γεννήθηκε στο Σιδνει απο μετανάστες γονείς που ήρθαν το 50' και το 60' εδώ .. Και στην Κορινθο που γύρισαν, η μητέρα μου ήταν συμμαθήτρια με τον Αλέκο το Μάρκελλο κι ο Αλέκος γνωρίζει τον εξαιρετικό σας ανιψιό, τον Peter...
Κι ολα κάπως ετσι συνδέονται και η ανθρωπιά που κρύβουμε ειναι τεράστια, ειδικά όταν ένας "θαλασσόλυκος" σου συμπεριφέρεται σαν να ήταν πατέρας σου ενώ δεν σε ήξερε καν..
Μεγάλη μου Τιμή μου να σας γνωρίζω έστω κι απ' αυτόν τον διαδικτυακό καφενέ... Ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή (Ο αριθμός 3333 μου φάνηκε ιδιαίτερα τυχερός ή αυτο θέλω να πιστευω Χαχαχαχα)!!!
προστέθηκε στις: Τετάρτη 29.06.2016
|
|
|
