Δεν  γυρνάω στα  παλιά  από  εγωισμό  και  έπαρση  για  όσα  πέτυχα  στη 
καριέρα  μου -
και  ήσαν  πολλά  για  ένα  παιδί  που  ξεκίνησε  μουτζουρώνοντας  χαρτιά   με 
μπογιές... και  ήθελε  να  γίνει  ζωγράφος  και  ανέβηκε  τα 
σκαλοπάτια  της  Σχολής  Καλών  Τεχνών...

Και  ξαφνικά  στράφηκε  στη 
δημοσιογραφία  σε  εποχή  ιερών  τεράτων  του  πνεύματος, της  τέχνης, 
της  επιστήμης,  του  πλούτου,  της  ομορφιάς...
 Και  μπόρεσε  και 
τα  πλησίασε  σε  απόσταση  αναπνοής  και  όχι  μόνο  του  έδωσαν 
συνεντεύξεις...  Αλλά  κάποια  του  χάρισαν  και  τη  φιλία  τους.  



Τον  κόπο,  τον  μόχθο, τον  ιδρώτα,  την  επιμονή,  την  υπομονή 
μου... το  αίμα της  καρδιάς  μου  και την  αγάπη  μου  σ΄ αυτό  που 
μου  έταξε  η  μοίρα  να  κάνω... σαν  κομμάτια  σκορπισμένα  της 
καριέρας  μου  τα  μαζεύω,  τα  αναρτώ  εδώ  και  τα  καμαρώνω  σαν 
παιδιά  μου...

 Και  δίνω  συμβουλή  στους  νέους  :  Αν  δεν 
αγαπήσουν  τη  δουλειά  τους  δεν  θα  τους  αγαπήσει  κι΄ αυτή...

Εγώ  λάτρεψα  το  γράψιμο  κι΄ αν  πηγαίνουμε  κάπου  μετά  τον  θάνατό 
μας... παρακαλάω  ο  δικός  μου  παράδεισος  να  είναι  λευκά  χαρτιά 
που  να  τα  γεμίζω  με  κείμενα...