.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::



ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗ


Ο Λαζόπουλος δεν διαθέτει  τον ρομαντισμό του Αττίκ, τη φινέτσα του Οικονομίδη, τη λαικότητα του Κλιν, αλλά είναι ο κατάλληλος διασκεδαστής του καιρού μας... Μπορούσε να είναι   δημαγωγός πολιτικός,  μεγαλογιατρός ή κρατικός παράγοντας που παίρνει φακελάκια, άπατρις στρατιωτικός,  ανίερος ιεράρχης, ολυμπιονίκης της ντόπας, ένας  ταξιτζής που κλέβει στη ταρίφα...

fandomτο φάντασμα της όπερας επιστρέφει από τις κατακόμβες

Ο Τούρκος πρωθυπουργός   εμφανίστηκε σαν το φάντασμα της όπερας  από τις κατακόμβες και  άπλωσε το χέρι στην Ελλάδα, την  πρωταγωνίστρια  της ιστορίας και του πολιτισμού... Οι προθέσεις του ανατολίτη σαφείς, να δείξει τη  υψηλή προστασία  του (πως λέγανε παλιά Υψηλή Πύλη και ραγιάδες αξιωματούχοι)  σε μιά γειτόνισσα που αν και  έχει δώσει την ελληνικη ονομασία στην Ευρώπη κινδυνεύει να βγεί, ενώ αυτός προσπαθεί να μπεί...

Συχωράτε με, αλλά μη αντέχοντας άλλο την απομόνωση και την ανυπαρξία, κάνω τούτη  την ανάρτηση όπως αυτοί που στέλνουν σχόλια επί παντός επιστητού... Καλή χρονιά και  θα έρχομαι κάποια μεσάνυχτα... Απόψε σας φέρνω ένα τρίλεπτο βίντεο με τη πριμαντόνα και εμένα, να ψάχνουμε  στις κατακόμβες ένα κόσμο που χάνεται... Μελό και τραγωδία μαζί... 

Έχω καιρό να βγώ από τα σκοτεινά υπόγεια της όπερας, όπου παλιά έλαμπαν στη σκηνή της καλλιτέχνες που δεν ζουν πιά... Βέβαια υπάρχουν και σήμερα  λαμπροί  λυρικοί καλλιτέχνες, αλλά ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται γι΄αυτούς, γιατί ο καναπές μπροστά στη τηλεόραση τους προσφέρει τη μετριότητα των  άφωνων γραφικών και  γυμνόστηθων, το ευτράπελο και το τίποτα... Ίσως να μοιάζω κι΄εγώ στους ατάλαντους γιατί  τόσα χρόνια που επειδή άκουγα από τις κατακόμβες  της σκηνής υπέροχες φωνές, είχα τη ψευδαίσθηση ότι μπορούσα να βγω μπροστά στους θεατές λουσμένος στη λάμψη των προβολέων... Με αυτή  την έπαρσή μου  με μάθατε από το λιμπρέτο του Γκαστόν Λερού, που έγινε και ταινία...

 το ΦΑΝΤΑΣΜΑ της όπερας...   

                     

ΚΛΙΚ ΕΔΩ για το ΒΙΝΤΕΟ

                                                                                                                                                                                                               

οι πραιτοριανοί  αρθρογράφοι και σχολιογράφοι των ΜΜΕ  ουδέποτε πάνε κόντρα στα αφεντικά τους, γιατί θα μείνουν χωρίς δουλειά... κι αν αλλάξουν στρατόπεδο κινδυνεύουν ακόμη και να θανατωθούν από βέλη και ακόντια... οι αναρτησίες και σχολιογράφοι των μπλογκ -συνήθως ανώνυμοι και ασυνάρτητοι- παρλάρουν και φρικάρουν  και οι  ανεγκέφαλοι δέχονται   ή απορρίπτουν  τα κείμενά τους ανάλογα με τη κομματική  οπαδική ιδιοσυγκρασία τους και τα ατομικά συμφέροντά τους...    

23  Ιουλίου  2010

protogonosο σπηλαιάνθρωπος του  21ου  αιώνα ζει στο τρόμο...

Ο άνθρωπος  επιστρέφει  στα σπήλαια, εκεί που ξεκίνησε με γρυλισμούς  για να ξεχωρίσει μετά τα  φωνήεντα και τα σύμφωνα  και να βγάλει τους φθόγγους που δημιούργησαν την ομιλία, τις λέξεις και τη γραφή, τη περγαμηνή και το βιβλίο... Μέρα με τη μέρα  αφήνει   τις γνώσεις  και τη σκέψη που απόχτησε και καλλιέργησε ανα τους αιώνες, καταργεί τη φιλοσοφία, τη ποίηση, τις καλές τέχνες, αδιαφορεί για τα πνευματικά ταλέντα  όπως και για την ομορφιά της φύσης...  Ο σημερινός   άνθρωπος απομακρύνεται  από  τα πνευματικά χαρίσματά του και επιστρέφει στα ένστικτα του πρωτόγονου ζώου των σπηλαίων...  Μπροστά στο κομπιούτερ κλικάρει περισσότερο με φόβο και λιγότερη ελπίδα, ίσως γιατί  ανησυχεί μη σβήσει η θράκα που διατηρεί στο παραγώνι, ακόμη και μήπως δεν βγει ο ήλιος το πρωί και πως θα ζήσουν αυτός και τα παιδιά του   σ΄ένα απέραντο διαρκές σκοτάδι... Η προαιώνια διαδρομή του ανθρώπου  μέσα σε κακοτράχαλους ατραπούς, δύσβατα μονοπάτια, ανηφοριές και κατηφοριές, δρόμους και λεωφόρους, έφτασε σε ένα σταυροδρόμι όπου κάποιοι δυσκοίλιοι  ανακουφίζονται  αφοδεύοντας στα μπλογκ…

------------------------------

Μιά επιστολή που εστάλει  στο protagon.gr και ίσως δεν θα μπει ποτέ...

Παρακινούμενος από ένα τηλεφώνημα "εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι ασχολούνται με ανέκδοτα  του Τσάκωνα", προβληματίστηκα  γιατί εκείνη τη στιγμή άκουγα  ραδιόφωνο. Εφημερίδες  και περιοδικά δεν διαβάζω πιά...  Όλα τα παρακολουθώ από τα ερτζιανά και το ίντερνετ  και δεν μου ξεφεύγει τίποτα, γιατί έχω όλο το καιρό ως συνταξιούχος  να ασχολούμαι με τα πάντα εκτός από τα πολιτικά διαδραματιζόμενα που με αγανακτούν και με αηδιάζουν... Όπως και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι  της τηλεόρασης και των μπλογκ  -παλαιότερης ή νεώτερης κοπής-  που τους   γραδάρω πιό κομματικοποιημένους και πιό υποδουλωμένους σε αφεντάδες από εκείνους της δικιάς μου εποχής... Και  να και δεύτερο τηλεφώνημα:  "Ρίξε μιά ματιά στο protagon.gr  να καταλάβεις ότι η δολοφονία του Γκιόλια έχει κάνει μαλλιά κουβάρια το συνάφι  σας, προσπάθησε να βγάλεις άκρη και να μου εξηγήσεις και μένα..."

Κλικ-κλικ και να μια ιστοσελίδα που σύντομα διαπιστώνω ότι ανταποκρίνεται στις πουριτανικές προδιαγραφές μου αλλά και στις σύγχρονες  ηλεκτρονικές περιπλανήσεις  μου και κυρίως βλέποντας στο edit ονόματα που εκτιμώ, λέω εδώ είμαστε, ίσως βρω το μίτο που υφαίνει τον σύγχρονο αργαλειό των μίντια, που βγάζει αραβουργήματα αλλά και φύκια για μεταξωτές κορδέλες... Διαβάζω λοιπόν:

ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΝΗ:  Δεν ήξερα να πω ακριβώς τι δουλειά έκαναν τα παιδιά του Τρωκτικού, πάντως με σιγουριά μπορούσα να δηλώσω ότι δεν ασκούσαμε το ίδιο επάγγελμα. Κι όταν άρχισε να σέρνεται γύρω μας αυτό το τοξικό σάλιο, αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δολοφονίας δημοσιογράφου, ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα  ποτέ να σκεφτώ ότι θα ήταν στόχος των εκτελεστών, ήταν ένας «Τρωκτικός. Βλέπετε, δεν τον θεωρούσα «έναν από μας». Αυτά, από ένα  αγαπητό κορίτσι "μεσόκοπο"  -όπως λέει το ίδιο- με καλές δημοσιογραφικές καταβολές από πατέρα και  πατριό... 

ΑΡΗΣ ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ: Το φαινόμενο της ανωνυμίας με τα μπλογκ, υπήρχε και στα «καλά μαγαζιά», της Ελένης Βλάχου, του Χρήστου Λαμπράκη, του κ. Μπόμπολα - παντού υπάρχουν στήλες και καταγγελίες που καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία, από καταβολής δημοσιογραφίας... Θα μου   πεις«εκεί μπορείς να μυνήσεις την εφημερίδα». Και θα σου απαντήσω πως πρέπει να έχεις πολύ γερά κότσια για να τα βάλεις με τα τεράστια εκδοτικά συγκροτήματα και τα νομικά τους τμήματα, πολλά λεφτά για δικηγόρους και ισχυρή στήριξη απο την κοινωνία – και σχεδόν κανείς δεν τό τόλμησε, όσο και αν τον συκοφαντούσαν ανυπόγραφα και τον διέσυραν οι «εγκυροι», οι «διάσημοι»» και οι ταμπουρωμένοι πίσω απο ισχυρά πολιτικοεκδοτικά και άλλα συμφέροντα «σοβαροί δημοσιογράφοι». Αυτά, από ένα δημοσιογράφο με χαριτωμένο και στιλάτο γραφτό...

ΤΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ: Διάβασα την επιστολή που εστειλε ο Σ. Γκιόλιας στον Μ.Τριανταφυλλόπουλο για τους λόγους που τον εξώθησαν να παραιτηθεί απο την εκπομπή του μετά απο 17 χρόνια. Και σε ενα σχόλιο αναγνώστη του πρόσεξα οτι η εδρα του περίφημου σαιτ μπορεί να είναι ενας φορολογικός παράδεισος της δυτικής Αφρικής. Υπάρχει ένα τεράστιο θέμα λοιπόν που ισχύει για τα παραδοσιακά μέσα και πολύ περισσότερο για το διαδίκτυο: αφού δεν βγαίνουν, γιατί βγαίνουν; Ποιά είναι τα εταιρικά σχήματα που "τρέχουν" αυτές τις δραστηριότητες; Φορολογούνται; Πόθεν έσχες; Γράφονται οι χορηγίες των διαφόρων εταιρειών στα βιβλία τους; Κι΄αυτά, από ένα ακατάβλητο  κυνηγό κεφαλών εν μέσω της «άγριας Δύσης»...

Φίλε του τηλεφωνήματος που με παρακίνησες  να μπω στο  protagon.gr δεν απαντώ σε σένα αλλά στους σχολιογράφους του edit ότι δεν προσπαθώ να σχολιάσω τα κείμενά σας,  με το τουπέ του μαθουσάλα συναδέλφου, αλλά να σας πω τούτο: Ότι επάγγελμα και να κάνουμε η φύση μας έχει ευλογήσει και καταραστεί να έχουμε προτερήματα  και ελαττώματα, φιλοδοξία  και έπαρση, άλλοι να είναι ταλαντούχοι και άλλοι ατάλαντοι, να υπάρχουν δραστήριοι και τεμπέληδες... Στα μικράτα μου παίζαμε τους κλέφτες και τους αστυνόμους, τους κακούς και τους καλούς δηλαδή, αλλά  έπρεπε να περάσει  πολύς καιρός για να καταλάβω ότι και οι μεν και οι δε παλεύανε για επιβίωση, για γαλόνια, κυρίως όμως για τα αφεντικά τους... Και όπως ξέρετε και οι τρεις, καθότοι ταλαντούχοι, γραμματιζούμενοι και γλωσσομαθείς,  στον αιώνα τον άπαντα  θα υπάρχει το απάνθρωπο dna με όλα τα  ελαττώματά του, κυρίως την απληστεία και την απόκτηση εξουσίας. 

Άλλο σάτιρα και άλλο χλεύη...

Τώρα που καλοκαίριασε για τα καλά τα πλουσιοπάροχα αμειβόμενα ταλέντα των τηλεοπτικών εκπομπών πάνε για διακοπές στις πισινάτες βίλες τους και σε ολόδροσα εξωτικά νησιά όπου περιδρομιάζουν θαλασσινά και αστακομακαρονάδες...
Κάποιοι όμως καλλιτέχνες μένουν στη πόλη και τη περνάνε με κανα φραπέ και το αιρκοντίσιον...
Τον Λάκη Λαζόπουλο τον εκτιμώ ως ταλαντούχο διασκεδαστή, με κείμενα καταπέλτες -που γράφει ο ίδιος- αλλά καμιά φορά με αγανακτεί καθώς τον τσακώνω να μη σατιρίζει αλλά να χλευάζει συναδέλφους του που σίγουρα ως παιδί τους θαύμαζε...
Ένας απο αυτούς είναι και ο Κώστας Πρέκας, ένας ηθοποιός που ο Φίνος τον έλεγε Κλαρκ Γκέημπλ της Ελλάδας, αλλά σεμνός και ταπεινός όπως ήταν δεν φρόντισε να εκμεταλλευτεί τη γοητεία του (ήταν και πρωταθλητής Ελλάδας στις καταδύσεις) αλλά ξόδευε ότι κέρδιζε στο σινεμά με τη μανία του να στεργιώσει ένα θεατράκι...
Κι΄αν επισκέπτη του press-gr με ρωτήσεις, αν ο Πρέκας ήταν πραγματικά ένας Γκέημπλ ή ένας Κουν, θα σου απαντήσω ότι ούτε ο Λαζόπουλος είναι Γιώργος Οικονομίδης και κάποιες στιγμές ούτε Μήτσος, αλλά Μητσάρας...

(ημέρα βελάσματος σήμερα…)
Αμπελοφιλοσoφώ σε μιά ημέρα όπου τα γιδοπρόβατα αποφάσισαν να βελάζουν όλα μαζί, γιατί οι τσοπάνηδες τους παίρνουν το γάλα, το μαλλί, ακόμη και τα σφάζουν για το κρέας και το δέρμα τους... Ρίχτε μιά ματιά στα σχόλια των μπλογκς και θα δείτε ότι τα...
Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το δημοσίευμα »

  

 
 

 

προστέθηκε στις: Σάββατο 17.07.2010

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster