η μεγάλη σχολή φωτορεπορτάζ και πρέφας...
Η
μεγάλη σχολή του φωτορεπορτάζ εδρεύει στη στοά Πρωίας, στο γραφείο των
Ηνωμένων φωτορεπόρτερ. Συχνάζω εκεί και βγάζω θέματα, απο τους
ποδοσφαιριστές, αθλητές και καλλιτέχνες. που έρχονται να πάρουν τις
φωτογραφίες τους. Στο διπλανό καφενεδάκι, παίρνω τα πρώτα μαθήματα
πρέφας και στο πατάρι του, κάποιες νύχτες Σαββάτου , παρακολουθώ
σεμινάρια για πόκα. και χαρακίρι..
Οι
Ηνωμένοι φωτορεπόρτερ Τριανταφύλλου, Φωτεινόπουλος, Μάρτογλου, Φλώρος. *
Ο γενάρχης του φωτορεπορτάζ Πέτρος Πουλίδης, με τον Ιορδάνη Καπασακάλη
και μένα. * Η νεαρή Αμερικάνα Τζιλ, ρωτάει τον γερο Σπύρο Μελά, τι άλλο θέλει απο τη ζωή κι΄εκείνος την αρπάζει, τη φιλάει στο στόμα και μετά της λέει: Αυτό θέλω! * Πρέφα με τον φίλο Νίκο Ρατσιάτο, υπό το βλέμμα ειδημόνων της στοάς, ράφτη και κουρέα, και του νεαρού Αντώνη, άρτι αφιχθέντος από την επαρχία, για να μαθητεύσει στο φωτορεπορτάζ και όχι μόνο...
Συναδέλφωση αθλητικογράφων και φωτορεπόρτερ στα Επτά αδέλφια. Οι περισσότεροι
έχουν φύγει. Από αριστερά: Δ. Λιμπερόπουλος,Ν. Ρατσιάτος, Β.
Φουντουκίδης, Στ. Γρατσίας, Γ. Λιβέρης, Ν. Καλογερόπουλος, Β.
Χατζηγιάννης, Δ. Φλώρος, Π. Δεληκάρης, Κ. Ποιητίδης, Απ. Αρμάου, Δ.
Καπλάνογλου, Τ. Μηχαηλίδης, Δ. Φωτεινόπουλος, Α. Βλασσόπουλος.
Σε
όλες τις εφημερίδες που εργάζομαι , αποφεύγω να έχω δικό μου γραφείο,
για να μη σταμπάρουν οι αρχισυντάκτες ότι δεν βρίσκομαι εκεί. Όχι πως
λουφάζω - γίνεται κι΄αυτό - αλλά θέλω να νιώθω ελεύθερος, ανεξάρτητος... Συνήθως την αράζω στο τεμπελχανείο του Μπιντέ στο Κολωνάκι, όπου όμως λόγω κουτσομπολιού, είναι καλή πηγή ρεπορτάζ. Όπως στο Βυζαντινό ή στη πισίνα του Χίλτον,
που μπορεί να βγάλω λαγό. Τα θέματα θέλω να τα βρίσκω και να τα
αξιολογώ μόνος μου, γι΄αυτό οσμίζομαι σαν το λαγωνικό, που γραπώνει το
θήραμα... Βολτάρω και σε
σφαιριστήρια, σε λέσχες ή χώνομαι στη παλιά μου αγάπη, το σινεμά. Με
ελκύουν οι καλλιτέχνες, οι μοντέλες, τα αλογάκια, οι φοραδούλες...Ο
τζόγος το μεγάλο κουσούρι μου... Κι΄ο πατέρας, που μ΄ακούει ξημερώματα
να γυρίζω ακροποδιτί και να χαιδεύω το σκύλο που μου κουνάει την ουρά
του, μου λέει από τη κρεβατοκάμαρά: Βρε παιδάκι μου, τέτοια ώρα που
λαλούν τα κοκόρια, ποιούς συνάντησες στο δρόμο σου; Κλεφτοκοτάδες,
πόρνες και πρεζάκηδες...
Όταν το Εμπρός με
στέλνει στη Κωνσταντινούπολη ( 1952 ) για τον αγώνα των εθνικών ομάδων
ποδοσφαίρου, δεν με ενδιαφέρει τόσο το παιχνίδι, όσο να πατήσω το πόδι
μου στη θρυλική πόλη του Βυζαντίου και να μπω στην Άγια Σοφιά! Όταν
περνάει η πρώτη εντύπωση και συγκίνηση, το πνεύμα κατεβαίνει στο στομάχι
και πέφτουμε στα ταούκ κιοκτσού και στη πολίτικη κουζίνα του
ξενοδοχείου "Τοκατιλιάν"... Η εθνική μας κερδίζει 1-0 στο φλεγόμενο στάδιο Μιτάτ πασά και βλέπω παντού την εθνική πίκρα των γειτόνων μας. Υπάρχουν
ακόμη ομογενείς στη Πόλη, που δεν φοβούνται να μιλήσουν ελληνικά. Ο
καλύτερος ποδοσφαιριστής της Τουρκίας είναι ο Λευτέρης Αντωνιάδης και
όταν του ζητάω συνέντευξη, μου ψιθυρίζει άφησέ το καλύτερα, γιατί η ζωή
των δικών μας εδώ γίνεται όλο και δυσκολότερη...Τόσο δύσκολη που μετά
δύο χρόνια γίνονται τα γεγονότα του προπηλακισμού των ομογενών, που
εγκαταλείπουν για πάντα τη Πόλη και έρχονται στην Ελλάδα...
Στο πατριαρχείο με την οι κογένεια του εκδότη περιοδικών Θεοφανίδη, το ζεύγος Βουτσινά της Ακρόπολης και αριστερά τον μουσικολόγο Γιώργο Βώκο. Με δέος στην Άγια Σοφιά. Με το Γιώργο Δαρίβα στο κατάστρωμα του Αιγαίον.
.
